گاف و غلط املایی حداد عادل/ وقتی رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، «شکرگزار» را اشتباه می‌نویسد

غلامعلی حدادعادل، رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در توئیت اخیر خود در توجیه بودجه اختصاص یافته به موسسه زیرمجموعه اش، املای کلمه «شکرگزار» را اشتباه نوشت.

غلامعلی حدادعادل، رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در توئیت اخیر خود
در توجیه بودجه اختصاص یافته به موسسه زیرمجموعه اش، املای کلمه «شکرگزار»
را اشتباه نوشت.

به گزارش خبرداغ به نقل از  «انتخاب»، در روزهای اخیر انتقادهای فراوانی به بودجه موسسات
تحت مدیریت حداد عادل وارد شده و او در چند نوبت تلاش کرده است تا به این
انتقادها پاسخ دهد.

گاف و غلط املایی عجیب حداد عادل/ وقتی تصویب‌کننده واژه «دراز آویز زینتی»، «شکرگزار» را اشتباه می‌نویسد

حداد عادل پس از اشتباه نوشتن کلمه “شکرگزار” از دقت نظر کاربران فضای مجازی تشکرد و آن را اصلاح کرد:

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است!/ با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

این خصلت محمد حسین فرحبخش است که روی عقیده و باور خود می ماند

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است!/ با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

به گزارش خبرداغ به نقل از هفت
صبح: این خصلت محمد حسین فرحبخش است که روی عقیده و باور خود می ماند. اگر
جز این بود بعد از حدود چهار دهه سبک فیلمسازی اش را تغییر می داد. این
تهیه کننده معتقد است فیلم باید مخاطب را سرگرم کند، حالا چه کمدی باشد چه
اکشن و چه ملودرام. حرف درستی است اما تا زمانی که بتوان از کیفیت فیلم ها
دفاع کرد. مثلا تازه ترین فیلمی که فرحبخش تهیه کرده یعنی «خالتور» جایی
برای دفاع باقی نمی گذارد. درباره این فیلم و عقیده فرحبخش با او گفتگو
کردیم.

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است

برخلاف کسانی که می گویند این نوع سینما (حالا هر اسمی که به آن می
دهند، فیلمفارسی، تجاری، گیشه پسند…) نباید باشد، معتقدم نباید انکار
شود. حتما نظر شما هم همین است که بعد از چند دهه فعالیت همچنان سراغ تهیه
این جنس فیلم ها می روید.

من راجع به سوال شما اساسا مسئله دارم. اصلا سینما همین است نه این که
این نوع سینما را باید قبول کرد. چون بقیه سینما مثل این نیست مشکل پیش
آمده. این سینمای درپیت که به اسم روشنفکری و چه و چه جا افتاده باید فرع
باشد. به خاطر همین چهل سال است ما سینما نداریم و در واقع همه اش در حال
تجربه هستیم. جدیدا هم که شارلات خانه ای راه افتاده به اسم هنر و تجربه.
نفس سوال شما ایراد دارد.

حتی از کیفیت این فیلم ها دفاع می کنید؟

نه؛ حتما می شود آنها را با کیفیت تر ساخت. این که می شود فیلمی مثل
«خالتور» را بهتر ساخت قطعا موافقم و نمی گویم نمی شود. شکی در این نیست.
اما سینما یعنی این که مردم توی سالن بروند کیف کنند.

ولی با فیلم جدی هم می توان کیف کرد و سرگرم شد.

بله؛ عرض من هم همین است که وقتی فیلمی سرگرم کننده باشد مهم نیست طنز
باشد یا جدی. «خالتور» هم فیلمی جدی است منتها در قالب طنز. معنا و مفهوم
سینما رویاپردازی است و برای پر کردن اوقات فراغت و این هم یک نمونه از آن
سینما است. باید عموم سینما این نوع فیلم ها باشد؛ حالا می تواند اکشن
باشد، می تواند ملودرام باشد یا طنز. متاسفانه مسئولان و یکسری روشنفکرنما
آن را می گویند چون می ترسند و نمی گذارند این دست فیلم ها ساخته شود. بعضی
فیلمسازها هم می ترسند و فرار می کنند ولی ما هرگز نه تنها فرار نمی کنیم،
که بابت ساخت این فیلم ها افتخار می کنیم و اینها را برای خودمان باقیات
صالحات می گذاریم.

این حرف عکس نظر خیلی ها است که درباره فیلم های شما بیان می شود.

هر کس هر چه می خواهد بگوید. وقتی توی سینما می رویم مردم به ما می
گویند خدا دل شما را شاد کند که دل مان را شاد کردید، برای مان کافی است.
حالا هر خبرنگار، منتقد، مسئول تا صبح قیامت هر چه می خواهد بگوید؛ توی گوش
ما نمی رود و کار خودمان را انجام می دهیم. ما پایبند به قانون جمهوری
اسلامی و شرع هستیم، به بقیه کاری نداریم.

شما می گویید سینما باید سرگرم کننده باشد اما وقتی پشت دوربین می
ایستید خیلی قائل به آن نیستید و مشخصا منظورمان «زندگی خصوصی» و «آب نبات
چوبی» است.

«زندگی خصوصی» و «آب نبات چوبی» عین سرگرمی است. یعنی وقتی شما فیلم را
می بینید تا پایان پلک نمی زنید. منتها این فیلم ها با فیلم هایی مثل «آواز
قو»، «کما»، «زن ها فرشته اند»، «تکیه بر باد»، «شب های تهران» و …
متفاوت است. هر کدام فضای خاص خود را دارند. ما 10 سال پیش «مهمان» را
ساختیم که یکی از بهترین فیلم های کمدی سینمای ایران بود. حالا ممکن است
وقتی کارگردانی می کنم به یک معضل اجتماعی بپردازم آن را هم به عنوان
سرگرمی می سازم. اصلا بیننده می رود سرگرم شود و چیزهایی دستگیرش می شود.

با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

بله؛ توی این فیلم هم حرف است. می گوید وقتی به دیگران کمک کردی خدا یک
جور دیگر به تو کمک می کند. حالا این حرف با یک فیلم سرگرم کننده زده می
شود ولی چون مهران غفوریان و علی صادقی بازی کرده اند، آقایان نمی خواهند
آن را جدی بگیرند. مردم دارند جدی می گیرند که مهمتر هستند.

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است

بله؛ با فیلمی مثل «خالتور» هم می توان چهارتا نکته به مردم یادآور شد
ولی آنها را بارها توی فیلم های خودتان گفته اید و 50 سال پیش «گنج قارون»
آن را گفته. تکرار چرا؟

آفرینش بر اساس کلیشه است. حضرت آدم شبیه من و شما بوده. دوتا چشم
داشته، دوتا گوش، یک بینی و عقل و فهم. حالا لباس ها به مرور زمان عوض شده
ولی اصل تغییر نکرده است. شکل ها تغییر می کند اما اصل آدمیزاد همان است که
بود. اولا من قائل به این حرف نیستم که فیلم حتما باید مردم را راهنمایی و
ارشد کند، دوما همه حرف ها تکرار شده حتی حرف های متعالی که در آموزه های
دین ما هست. حرف های خوب و انسانی که توی آن اخلاق باشد را اصلا روزی صد
هزار مرتبه تکرار کن. تازه همه اینها را ما تکرار می کنیم وضع مان این است
اگر نکنیم چه می شود.

در عین حال می تاوان حرف تکراری جذاب تر زد. این را دیگر قبول دارید؟

صددرصد فرمایش شما درست است. من عرض کردم می شد «خالتور» را بهتر ساخت
منتها یک چیز است و این که شرایط امنیتی در فیلمسازی فراهم نیست. چرا در
زمان مرحوم سیف الله داد بچه های سینما اکثرا بهترین فیلم های شان را
ساختند؟ چون برای شان امنیت وجود داشت. امنیت را که حس کنند کیفیت فیلم می
تواند بالا برود. با این مقوله باید خیلی حرفه ای و موشکافانه برخورد کرد
که امنیتی که مسئولان برای فیلم ها تامین می کنند تاثیر مستقیم روی کیفیت
فیلم ها دارند. «خالتور» را می شد بهتر ساخت نه من نه آقای معیریان در این
حرف شک نداریم.

خیلی ها مخالف فیلم قبلی شما و آرش معیریان یعنی «آس و پاس» بودند منتها
در دنیای خودش موفق بود. چه از نظر ساز و آواز، دنیای فانتزی و
خیالپردازی. «خالتور» اما ماکتی از «آس و پاس» است که خودش از فیلم های
دیگر تقلید کرده بود. یعنی بد در بدتر.

ما نمی خواهیم از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم. هم ما ممکن است قصور
داشته باشیم هم آقای معیریان. اما عرض کردم شرایط را نباید نادیده گرفت.
مردم از «خالتور» استقبال کرده اند و خوش شان آمده اما در این که تذکر می
دهید درست است و آن را صادقانه می بینیم و بعدا خواستیم فیلم بسازیم لحاظ
می کنیم. این حرف نه ترور شخصیت است نه بی احترامی و می تواند برای من
سازنده باشد.

گفته می شود محمد حسین فرحبخش با یک تیم قرارداد می بندد و طی یک مدت
مشخص دو فیلم می سازد. این طوری در هزینه صرفه جویی می شود. «پا تو کفش من
نکن» و «خالتور» را قرار بوده آرش معیریان بسازد اما شکستگی پا اجازه نمی
دهد و خودتان اولی را کارگردانی می کنید.

این حرف صددرصد اشتباه است. قرار بود آقای معیریان «پا تو کفش من نکن»
را بسازد منتها پایش شکست و مجبور شدم خودم کارگردانی کنم وگرنه این فیلم
توی ردیف کارگردانی من نیست و این نوع فیلم ها تخصص می خواهد. بعد هم این
طور که می گویید نیست. فیلمبردار «پا تو کفش من نکن» و «خالتور» دو نفرند
نه یکی. حتی تیم تولید فرق دارند. بعد «پا تو کفش من نکن» توی مهر ماه
ساخته شده و «خالتور» اسفند. دو ماه مال زمانی است که شما عده ای را
استخدام کنید و دو فیلم را پشت سر هم بسازید. مهر کجا اسفند کجا؟

انگار شما به عنوان تهیه کننده به فرمولی رسیده اید که می گویید
استاندارد فیلمی مثل «خالتور» همین است. فیلمنامه و کست قوی تر دغدغه تان
نیست.

نه این طور نیست. «کما» ربطی به این ندارد. ما تلاش مان را می کنیم.
سربسته می گویم مسائل امنیتی که مسئولان برای ما فراهم می کنند کیفیت فیلم
را بالا و پایین می برد.

ولی می توانید بازیگر محبوب تر مثل عطاران را بیاورید. انگار نمی خواهید خرج کنید.

بحث عطاران نیست. شما به این فکر کنید چرا بخش خصوصی در سینما فعال
نیست. 10 تا تهیه کننده بشمارید، یکی جز پویافیلم کار نمی کند. چرا؟ برای
این که صرف نمی کند وگرنه کسی از پول بدش نمی آید. آقای شایسته، آقای
سرتیپی، آقای اسماعیلی و دیگر دوستان باسابقه و محترم در پخش فعالیت می
کنند چون فیلمسازی صرف نمی کند. حالا ما هم این وسط کاری می کنیم؛ این که
گردونه ما را کی بیرون کند خدا می داند.

بحث کارگردانی شد. خودتان کدام فیلمی که ساخته اید را بیشتر دوست دارید؟

از نظر کارگردانی «آب نبات چوبی» را دوست دارم چون حاصل پختگی سال ها
فعالیتم در سینما بود. البته از نظر موضوعی «زندگی خصوصی» تکرارناپذیر است.
درباره اتفاقی است که سه دهه مسکوت مانده بود و اعتقاد شخصی و دینی من
است. «پا تو کفش من نکن» را تجربه می دانم. مطمئن باشید اگر قرار بود
پشیمان شوم از اول نمی ساختم. نمی گویم این فیلم نقطه عطف کارنامه من است
اما از ساخت آن پشیمان نیستم. فیلم استانداردی است.

«پا تو کفش من نکن» که به تازگی وارد شبکه خانگی شده در زمان اکران با
انتقادهایی مواجه بود. مثلا گفته می شد مسئله صیغه را زیر سوال برده اید.

اصلا این طور نیست. باید این چیزهایی که بی خودی تابو شده را بشکنیم. ما
یا حرام شرعی داریم، یا عقلی یا عرفی. این چیزهایی که در فیلم گفته می شود
با این سه مورد همخوان نیست. اتفاقا من بعضی تابوها را می شکنم که بگویم
ربطی به دین ندارد و بعضی آدم ها آنها را از خودشان در آورده اند. یکی
برهنه می شود و می گوید من تابوشکنی کرده ام. این لجن پراکنی است؛ تابوشکنی
یعنی حرف هایی که توی زندگی می زنیم را در سینما بتوانیم بیان کنیم. برای
چی باید بترسیم؟ مردم شاد می شوند چرا با شادی مردم مخالفیم؟

ولی یک جاهایی این طور استنباط می شود که با اعتقادات شوخی می کنید.

زبان طنز با جدی فرق می کند. خنده را خداوند فقط به انسان داده است و به
هیچ موجود دیگری نداده خنده و شادی هم لازمه ابتدایی سلامت است. متاسفانه
جامعه ما افسرده است و یکی از وظایف فیلمساز، خنداندن مردم است.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

رسول صدرعاملی: آیت الله هاشمی تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و حرفهای‌شان دارد زده می شود / اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات، آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند

رسول صدرعاملی، کارگردان سینما در برنامه «فرمول یک» در پاسخ به پرسش علی ضیا در باره قهر این کارگردان با ترانه علیدوستی گفت: «او بازیگر خوب و موفقی است که این شانس را داشت که خیلی خوب شروع کند.»

رسول صدرعاملی: آیت الله هاشمی تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و حرفهای‌شان دارد زده می شود / اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات، آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند

به گزارش خبرداغ ، سیدعلی ضیا در ابتدای برنامه «فرمول یک» به حضورش در 162 برای پاسخگویی
به تلفن‌های مردمی اشاره کرد و سپس از اینکه برنامه آنقدر دیده می‌شود که
بدون رفتن سراغ مسئولان، آنها خودشان در صدد پاسخگویی برمی آیند، ابراز
خرسندی کرد.

سپس به رسم چهارشنبه‌های «فرمول یک»، ضیا به‌گفتگو با چهره‌ای پرداخت که روز تولدش بود؛ رسول صدرعاملی که دیروز 63 ساله شد.

این کارگردان در ابتدا درباره فیلم جدید خود توضیح داد: ««سال دوم
دانشکده من» اسم فیلم جدیدم است. سال اول دانشگاه سال پرهیجان و کشف و شهود
است اما در سال دوم دیگر پای دانشجو روی زمین است.»

بازیگران «سال دوم دانشکده من» بر اساس توانایی‌شان انتخاب شده‌اند

او افزود: «در این کار 20 بازیگر داریم که سعی کرده‌ایم برای انتخاب
آنها بر اساس توانایی‌شان نه ژن و انواع و اقسام مناسبات و بر مبنای صداقت و
عدالت حرکت کنیم. هر کدام از این افراد به نمایندگی از قشری از جامعه در
فیلم حضور دارند.»

صدرعاملی درباره توجهش به مسائل دختران در فیلم‌هایش اظهار کرد: «من
می‌توانم فهرست بلندبالایی از پسرانی بدهم که از ابتدا تا انتهای این 37،
38 سالی که کار کردم، در کنار من بوده‌اند و حالا برای خودشان کسی شده‌اند.
از همایون اسعدیان گرفته تا دانش اقباشاوی، محمد رسول‌اف و… خانم رخشان
بنی‌‌اعتماد هم در «گل‌های داوودی» دستیارم بود.»

او ادامه داد: «فیلمسازی یعنی انتخاب درست و فراهم کردن شرایطی برای
افرادی که به درستی انتخاب کرده‌ای تا استعدادهایشان را به درستی شکوفا
کنند و تو به عنوان کارگردان نظارت نهایی داشته باشی و بگذاری خلاقیت‌های
افراد شکوفا شود.»

فکر کن بتوانم فیلم بسازم اما بگذارم کسی دیگر فیلم بسازد!

این کارگردان در پاسخ به این سوال ضیا که به دلیل مشارکت در فیلمیران
زندگی او تامین است و نیازی به فیلمسازی ندارد، تصریح کرد: «فکر کن که من
بتوانم فیلم بسازم اما بگذارم کسی دیگری فیلم بسازد! البته شوخی می‌کنم.
زحمت بیشتر فیلمیران با علی سرتیپی است و سعی کردیم کمبودی را که در سینمای
ایران در حوزه توزیع مناسب فیلم وجود دارد، پر کنیم. اینکه فیلمی درست
ساخته شود اما خوب پخش نشود، معضل است.»

صدرعاملی در این‌باره که از او و همکارانش در فیلمیران با نام مافیا یاد
می‌شود، گفت: «وقتی کار گروهی انجام می‌دهی و می‌توانی این را تداوم بدهی،
طبیعی است افرادی که ضعیف‌تر هستند القابی چون مافیا و… به ما می‌دهند.
سینما مشکلات جدی دارد. آرزوی ما در فیلمیران این است که 10، 15 تا شرکت
این چنینی داشتیم. هیچ فیلمی ضعیف نیست، به شرطی که مخاطب شناسی آن به‌طور
صحیح انجام شود.»

روزنامه‌نگاری بودم که مهم‌ترین خبر قرن را منعکس کردم

او در پاسخ به این سوال علی ضیا درباره حرف‌هایی که پشت سر او مبنی بر
اینکه در فیلمیران صاحب مافیا است یا به عنوان تنها مستندسازی که همراه
امام (ره) بوده از رانت برخوردار است، اظهار کرد: «باور کن من از آن
هواپیما که پیاده شدم، سرم را انداختم پایین و زندگی طبیعی‌ام را ادامه
دادم. از هیچ فرصتی در هیچ زمانی استفاده نکردم. فقط روزنامه‌نگاری بودم که
مهم‌ترین خبر قرن را که کل پوسترهایش در جهان بود، منعکس کردم.»

ماجرای مصاحبه با امام درباره احساسش از بازگشت به وطن چه بود؟

صدرعاملی در این باره که آیا او خبرنگاری بوده که از امام درباره احساسش
از بازگشت به وطن پرسیده است، تاکید کرد: «خیر من نبودم. امام با آن جواب
می‌خواست بگوید ساکت، من قرار نیست مصاحبه کنم. قرار بود وقتی وارد آسمان
تهران شدیم، دیگر کسی مصاحبه نکند. اما آن خبرنگار به نحوی خود را به امام
رساند و آن سوال را پرسید. تجربه‌ای که من طی سه ماه کار خبری در جوار حضرت
امام داشتم این بود که منظور ایشان این بود که ول‌مان کن.»

کارگردان «دختری با کفش‌های کتانی» تصریح کرد: «من همیشه سعی کرده‌ام
این‌طور مواقع، دردسر هم کشیده‌ام، اما به عنوان یک شاهد تاریخی آن چیزی را
که درست بوده است، بگویم. بعد در آن روزنامه دو سالی کار کردم. بعد به
جنوب فرانسه برگشتم که آنجا درس جامعه شناسی می‌خواندم. در ایام جنگ برگشتم
و مشغول مستندسازی شدم. بعد از جنگ شروع به فیلمسازی کردم در حالی که
هیچکس با فیلمسازی من موافق نبود. هیچکس از ساخته شدن فیلم «رهایی» خوشحال
نشد.»

تا این لحظه یک وام غیرمعمول هم نگرفته‌ام

او ادامه داد: «البته بی انصافی است که بگویم هیچکس از ساخته شدن
«گل‌های داوودی» خوشحال نشد. آن موقع یک مدیریت متمرکز متشکل از آقایان
انوار و بهشتی داشتیم و آنها سعی می‌کردند چیزی به اسم سینمای جدید ایران
را پایه‌ریزی کنند. حالا که فیلمسازان دارند فیلم می‌سازند من به آن روزهای
سخت آغازین فکر می‌کنم. من تا این لحظه یک وام غیرمعمول نگرفته‌ام. همه
این سال‌ها هر کاری در سینما کرده‌ام به دوش خودم بوده است. پزش را هم
نمی‌دهم. دوست داشتم و به قول عباس کیارستمی ماها در بهشت به دنیا
آمده‌ایم، چون فکر می‌کنیم کاری را که دوست داریم انجام می‌دهیم. هیچ منتی
هم بر هیچکس نیست.»

بودنم در یک خانواده روحانی و خواندن علوم سیاسی تعارضی نداشت

کارگردان «من ترانه 15 سال دارم» افزود: «خانواده‌ای که من داشتم
این‌گونه بود که این که تو در یک خانواده روحانی باشی ولی دانشگاه تهران
علوم سیاسی بخوانی، تعارضی نداشت. اینکه تو روحانی باشی ولی با مردم ارتباط
انسانی داشته باشی، فارغ از عقاید و سلایق خودشان و کاراکتر خودت را به
گونه‌ای جذاب، دوست داشتنی و کاریزماتیک به وجود بیاوری که آدم‌ها و افکار و
عقاید مختلف به طرف تو جذب شوند.»

صدرعاملی ادامه داد: «در دهه آخر زندگی آقای هاشمی رفسنجانی، در این
سال‌های آخر مگر چه اتفاقی افتاد؟ فقط او تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و
حرفهای‌شان دارد زده می شود. اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات،
آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند و هستند اما بخش زیادی از آنها به
سرانجام نرسید. این یک بغض می‌آورد، بغضی که حالا همه آن کسانی که حالا هم
آن آرمانها یادشان است و دوستشان دارند، برای آن می‌جنگند و با امیدواری
تلاش می‌کنند به آنها برسند. آن جامعه دوست داشتنی پررونق اول مرفه و بعد
با ایمان.»

او در بخش دیگری از سخنانش سینما را دارای این ویژگی دانست که اعمال ما
به جای این‌که آن دنیا روی پرده برود، همین دنیا روی پرده می‌رود و گفت:
«همیشه به عوامل فیلم‌هایم می‌گویم ما هرکاری کنیم روی فیلم اثر می‌گذارد و
هیچ عملی از ما پوشیده نیست. شما روی پرده سینما می‌توانید نیت مرا
بخوانید.»

برای ترانه علیدوستی نوشتم: انسان باش!

این کارگردان در پاسخ به سوال علی ضیا مبنی بر اینکه آیا با ترانه
علیدوستی ارتباط دارید یا با او قهر هستید، توضیح داد: «علیدوستی دارد
زندگی‌اش می‌کند. او بازیگر خوب و موفقی است که این شانس را داشت که خیلی
خوب شروع کند. در آن زمان گزینه‌های دیگری داشتیم که همانقدر هوش داشتند
اما او توانست به نوعی توانایی و هوشش را به بهترین شکل به نمایش بگذارد.
با او قهر نیستم اما یک بار دعوایش کردم که چرا تلفن مرا جواب ندادی؟ و
برایش نوشتم انسان باش!»

صدرعاملی در روز تولدش آرزو کرد: «بزرگترین آرزوی من این است که کشورمان
از همه التهابات سیاسی و اجتماعی رد شود و به سوی یک چشم انداز واضح و
روشن حرکت کند.»

«فرمول یک» با اجرای سیدعلی ضیاء و تهیه کنندگی افشین حسین خانی شنبه تا
چهارشنبه بین ساعت 17:30 تا 19 از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

اظهارات صریح این ۷ نفر؛ هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست/ حواستان به دلال‌ها باشد

محمد اطبایی گفت: حوزه پخش بین الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است؛ تولید در سینمای ما افزایش پیدا کرده و همه فیلمسازان مشتاق هستند که آثارشان در عرصه‌های بین المللی به نمایش در بیاید و به فروش برسد ولی واقعیت این است که در هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست که تمام تولیدات به خارج از کشور ارسال شوند.

اظهارات صریح این ۷ نفر؛ هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست/ حواستان به دلال‌ها باشد

دیدار با فعالان عرضه و پخش بین‌المللی
سینمای ایران، یکی از برنامه‌های عصر 22 آذرماه در بازار فیلم مستند
یازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت بود که با حضور تعدادی از
فعالان این حوزه و فیلمسازان برگزار شد.

به
گزارش خبرداغ، در این نشست که در پردیس سینمایی «چارسو »برگزار شد،
جمعی از فعالان عرضه و پخش بین‌المللی سینمای ایران از جمله محمد اطبایی،
مریم نقیبی، ستار چمنی‌گل، الهه نوبخت، علیرضا شاهرخی، محمد فهیمی و علی
قاسمی حضور داشتند.

امیدواری برای ایجاد یک صنف 

در
ابتدای نشست محمد اطبایی پخش‌کننده بین‌المللی سینمای ایران درباره وضعیت
فعالان حوزه پخش گفت: حدود 5 ماه است که تشکلی را تحت عنوان “فعالان حوزه
عرضه و پخش بین المللی سینمای ایران” ایجاد کردیم که تحت مدیریت و حمایت
خانه سینما چندین جلسه هم برگزار شده است و در نهایت امیدواریم به زودی به
ایجاد یک صنف برسیم.

او
ادامه داد: بحث اصلی ما این است که بگوییم چنین تشکلی شکل گرفته تا بیشتر
دیده شود چون این بخش جز بخش‌های مظلوم سینما است. این تشکل از حدود 10
نفر، شرکت حقیقی و حقوقی در بخش خصوصی و مدیران امور بین المللی چند نهاد
دولتی همچون بنیاد سینمایی فارابی، سازمان سینمایی سوره، کانون پرورش فکری
کودکان و نوجوانان، صدا و سیما و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و انجمن
سینمای جوانان تشکیل شده است.

حوزه پخش بین‌الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است 

این
پخش‌کننده بین‌المللی سینمای ایران با اشاره به اتفاقات ناخوشایندی که به
تازگی در این حوزه افتاده است، اظهار کرد: بحث اصلی این است که حوزه پخش
بین الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است. تولید در سینمای ما در
گونه‌های مختلف افزایش پیدا کرده و فیلمسازان هم مشتاق هستند که آثارشان در
عرصه‌های بین المللی به نمایش در بیاید و به فروش برسد. ولی واقعیت این
است که در هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست که تمام تولیدات سینمایی یک
کشور به خارج از کشور ارسال شود؛ ما حتی زمانی که از تعبیر “سینمای ملی” یک
کشور استفاده می‌کنیم با حداکثر 20 درصد از تولیدات آن را تعریف می‌کنیم و
حتی بالیوود و هالیوود هم همینطور است اما همچنان این شوق و علاقه در
ایرانیان وجود دارد که همه آثار سینمایی که می‌سازند به جشنواره‌های جهانی
ارسال شود. در کل، کشورهای دارای صنعت سینما هم به اندازه کافی عامل پخش
بین المللی ندارند و کلا این وجه عنصری کم یاب است.

حضور در عرصه‌ی جهانی،راهکار و شیوه‌ حرفه‌ای می‌طلبد

وی
خطاب به فیلم‌سازان حاضر در نشست گفت:در چند ماه اخیر بلبشویی ایجاد شده
است بنابراین می‌خواهیم اطلاع رسانی کنیم که شما فیلمسازان اگر می‌خواهید،
فیلم‌تان در جشنواره‌های جهانی حضور داشته باشد حق شماست ولی این حضور،
راهکار و شیوه حرفه‌ای می‌طلبد. در وهله اول یک فیلم باید پخش کننده بین
المللی داشته باشد بنابراین نمی‌تواند توسط کسانی که فاقد تخصص هستند به
جشنواره‌های جهانی ارسال شود. برای هر فیلمی باید طراحی داشت چون با توجه
به کیفیت و بازار و نوع فیلم استراتژی تعریف می‌شود و اینگونه نیست که با
تبدیل کردن آن به یک لینک بتوانید تمام کارها را انجام دهید.

علام خطر نسبت به برخی جشنواره‌های مجازی 

اطبایی
همچنین گفت: ایجاد فضاهایی مثل جشنواره‌های مجازی که برای هر فیلم حق ثبت
نام دریافت می‌کند در ایران زیاد شده است. ما با انجام یک محاسبه ساده
متوجه شدیم که برای جشنواره‌ای که وجود حقیقی ندارد و همه چیز آن مجازی است
بین 5 تا 10 هزار دلار درآمد کسب می‌کنند و با اسامی دروغین و اسم‌های
عجیب و غریب حتی جوایز هم برای آن تدارک می‌بینند. آنها حد و مرز را کنار
گذاشتند بنابراین در این وضعیت ما هم نسبت به آنها اعلام خطر می‌کنیم. به
نظر می‌آید که هیچ مسئولی هم نیست که به آن رسیدگی کند و ما اطلاع رسانی
کردیم ولی برخوردی با آن‌ها نمی‌شود و با کمال اعتماد به نفس کارشان را
ادامه می‌دهند.

تفاوت یک پخش‌کننده با دلال

او
با تاکید بر اینکه “با انتخاب یک پخش کننده بین‌المللی، فیلم سرنوشت بهتری
در مجامع جهانی پیدا می‌کند”، خاطرنشان کرد: برای یک فیلم باید استراتژی
طراحی شود. جشنواره‌ها پنجره‌ای هستند برای اینکه بتوانیم فیلم را بفروشیم.
در این مسیر الزاماتی وجود دارد و نکته این است که ظرفیت کاری ما نیز
محدود است در عین حال که تولیدات زیاد هستند. هر جشنواره‌ای الزاماتی دارد
مثلا جشنواره‌ای برای فیلم کوتاه است یا جشنواره‌ای دیگر فقط فیلم‌هایی را
می‌پذیرد که اکران اولشان باشد و نباید در جشنواره دیگری به نمایش درآمده
باشد، کسی که کار عرضه بین‌المللی یک فیلم را انجام می‌دهد باید به این
نکات ساده توجه کند و تفاوت یک پخش کننده با دلال همین است.

نکته
دیگر این است که درست نیست، فیلم ساز به صورت مستقیم با دبیر جشنواره‌ها
صحبت کند و ببیند فیلمش را به آنها بدهد یا نه! متاسفانه عمر این فیلم‌های
این چنینی هم برای حضور در جشنواره کوتاه‌ها است.

     پخش‌کننده حرفه‌ای در وهله اول هیچ قیمتی نمی‌دهد

اطبایی
که در بخشی از این نشست از سوی یکی از فیلم‌سازان حاضر مورد پرسش قرار
گرفت که هزینه‌ی پخش‌بین‌المللی یک فیلم کوتاه و مستند چقدر است،پاسخ داد:
نقطه تفاوت یک پخش‌کننده حرفه‌ای با دلالان این حوزه این است که پخش کننده
در وهله اول هیچ قیمتی نمی‌دهد و اول فیلم را می‌بیند و اگر پسندید قرارداد
می‌ببند که در قرارداد هم زمان مشخص خواهد شد و هم بحث هزینه‌ها مطرح
می‌شود. درصدی هم که برای پخش کننده اختصاص داده می‌شود، به خیلی از موارد
بستگی دارد. 

او
درباره شبکه‌های تلویزیونی و وضعیت خرید فیلمها گفت: شبکه‌های تلویزیونی
هم هر کدام سیاست خاص خودشان و قوانین خاص خودشان را دارند و خرید فیلمها
یکی از راه‌های تامین برنامه است. بعضی شبکه‌ها اصلا خرید ندارند بلکه
تولید مشترک دارند و یا خودشان گروهی را می‌فرستند و فیلم می‌سازند و گاهی
هم فیلمی را پیش خرید می‌کنند. یک جایی مثل کشورهای اروپایی مثلا الزام
دارند فقط فیلمهای اروپایی بخرند و به همین ترتیب هم رقابت بسیار زیاد است.

وی
خاطرنشان کرد: ما بحث روابط بینالمللی و تحریم را هم داریم که در این حوزه
تاثیر بسیار زیادی گذاشته است. فقط بحث دریافت پول و ارسال آن را دچار
مشکل نکرده است بلکه بعضی شرکتها می‌گویند ما می‌ترسیم از یک شرکت ایرانی
فیلم بخریم زیرا ممکن است جریمه‌ای از آمریکا برای ما صادر شود. اینکه 50
سال است در شبکه  RAI هیچ فیلم ایرانی نمایش داده نشده است به این دلیل است
که اصلا خرید فیلمی ندارد.

این
پخش‌کننده اضافه کرد: ما تولیدات‌مان تنوع کمی دارد و در بازار دنیا باید
فیلم ویژگی داشته باشد چه در زبان و موضوع و چه در ساخت و فنی و گرنه شانسی
برای حضور ندارد. “مستند خلاقه” باید تولید شود پس ما باید به کیفیت
تولیدات خودمان هم توجه کنیم و همه مسائل را تقصیر پخش‌کننده نیندازیم.

او
خطاب به فیلم‌سازان حاضر گفت: زبان و فکرتان باید محلی باشد ولی به مخاطب
بین المللی فکر کنید. خیلی از موضوعات بسیار خوب است ولی به درستی به آن
پرداخته نمی‌شود. ما 100 فیلم در سال تولید می‌کنیم که 70 تای آنها
موضوعاتی شبیه هم دارند بنابراین اگر به بازار جهانی فکر می‌کنید، اول به
کیفیت ساخت فیلم توجه کنید.

اطبایی
در پایان صحبتهایش بیان کرد: یکی از مشکلات ما بحث اینترنت و سرعت آن است و
بحث دیگر فیلتر بودن بعضی سایت‌های جشنواره‌های دنیا که واقعا نمی‌دانیم
به چه علت این اتفاق افتاده است. 

                                                    عدم آگاهی فیلم‌سازان درباره پخش

مریم
نقیبی مسئول بخش بین الملل سوره سینما هم در این نشست که در حاشیه‌ی
جشنواره‌ی فیلم حقیقت برگزار شد، در ابتدای صحبت‌هایش گفت: اتفاقات اخیر و
مسایلی که برای پخش بین‌المللی فیلم های کوتاه و مستند پیش آمد و برخی از
دوستان به خاطر ناآشنایی با این بخش، دچار مشکلاتی شده بودند ما را بر آن
داشت تا در اولین گردهمایی برای پخش کنندگان  بین‌المللی حضور پیدا کنیم.
متاسفانه آگاهی فیلمسازان راجع به پخش بسیار کم است و اکثرا فکر
می‌کنند،ارسال فیلم به جشنواره‌ها کافی است.

او
با بیان اینکه “اشکال بزرگ در پخش در قسمت فروش و بازار فیلم است” اظهار
کرد: این کم کاری به خاطر بچه ها نیست بلکه پشتیبانی بسیار کم است. ما
پخش‌های متنوع داریم ولی اتفاق کمتری که تا کنون رخ داده است این است که ما
در یک حجمی کمی می‌توانیم کار کنیم، باید مخاطب را به خرید فیلم ایرانی
عادت بدهیم. ما قدرتمان در فیلم کوتاه و مستند بسیار بهتر از فیلم بلند
است. مطلب اصلی این است که تلاش دو جانبه است و برای به روز شدن باید تلاش
کرد. نباید ببینیم که جشنواره‌ها چه می‌خواهند بلکه فیلمساز باید حرف خودش
را بزند و فیلم درست مثل یک نقاشی است. 

وی
اضافه کرد: خیلی از مستندهای ما را نمی‌توان بیشتر از 30 دقیقه دنبال کرد
چون پرداخت‌هایشان خوب نیست. بازار یعنی جذب مخاطب و کسی که بخواهد برای آن
پول بدهد. این روند باید گسترش پیدا کند و با المان‌های دنیا تطبیق داده
شود.

                                                        حواستان به دلال‌ها باشد

او
با اشاره به تلاشی که برای تشکل صنفی پخش‌کنندگان بین‌المللی سینمای ایران
انجام می‌دهند، ادامه داد: ما دیدیم، اتفاقاتی در زمینه پخش بین‌المللی در
حال افتادن است که تخلف است. این که کسی تجارت درستی را انجام بدهد مشکلی
نیست ولی حواستان به دلالان باشد.

نقیبی
در ادامه صحبت‌هایش افزود: شما قبل از تولید فیلم باید به پخش کننده فکر
کنید زیرا بعد از اینکه فیلم تولید و بسته شد دیگر کاری نمی‌توان انجام
داد. وقتی شما می‌خواهید نتیجه حرفهای بگیرید، باید کار حرفه‌ای انجام دهید
تا سیستم فنی و تکنیکی درستی را انتخاب کنید.

این
پخش‌کننده با اشاره به اینکه “ما بر اساس درخواست کشورها فیلمی که داشته
باشیم را ارسال می‌کنیم” بیان کرد: ما از کارگردان فرمت و مسائل فنی را
می‌پرسیم ولی او می‌گوید مثلا این ویژگی فنی را ندارد و آن شرکت خریدار هم
می‌گوید چند سال است که ما دیگر در فلان فرمت کار نمی‌کنیم و قدیمی شده
است! 

فیلمساز
این نکات را نمی‌داند بنابراین خودتان در تولید باید سطح کیفیت را رعایت
کنید. اینها در تولید باید اتفاق بیافتد نه در پخش. در هر جشنواره
استانداردهای زمانی متفاوت است، خیلی از فیلم‌ها گزافه گویی دارد و
می‌تواند کوتاه تر بشود. مساله این است که شما در چقدر زمان می‌توانید
هدف‌تان را بیان کنید.

او
ادامه داد: تصویر در فیلم مستند بسیار مهم است ولی ما دائم می‌خواهیم از
دیالوگ برای انتقال مفهوم استفاده کنیم و نه تصویر. این که ما مجبور باشیم
به زیر نویس آوردن‌های زیاد روی بیاوریم، اصلا مطلوب نیست. ما در تولید
مستند خوب، کم کار کرده‌ایم. 

الهه
نوبخت که مدیریت مجموعه پخش فیلم “الی ایماژ” را بر عهده دارد، با اشاره
به اینکه هم پخش کنندگان و هم فیلمسازان دغدغه سینما دارند و هر دو برایشان
این حوزه جذاب است، بیان کرد: مشکل امروزه ما آگاهی پایین فیلمسازان از
وضعیت پخش فیلم است. فیلمساز باید در ابتدا بداند که پخش بین الملل چیست و
آیا فقط کسی که زبان بلد باشد می‌تواند کار کند؟ آیا فقط به یمن حضور
تکنولوژی و تبلیغات من یک پخش کننده‌ام؟ و توانایی شناسایی فستیوال‌ها و
ژانر فیلم‌ها را دارم؟ پخش کننده خلاصه نمی‌شود به کسی که فقط زبان بلد
باشد و فیلم را بشناسد بلکه مجموعه ای از این دو، همراه با تجربه است.

وی
در ادامه بیان کرد: با توجه به قانون خانه سینما زیر 30 نفر نمی‌توان صنف
تشکیل داد و من هم بعید می‌دانم تا دو سال دیگر هم تعداد پخش کننده حرفه‌ای
به 30 نفر برسد بنابر این چون تعداد ما کم است، به راحتی می‌توان اطلاعات و
سابقه ما را از رسانه ها به دست آورد. شرکت در جشنواره‌های بزرگ دنیا مثل
کن برای ما اصلا فرش قرمز نیست، آنجا کار است و تجارت است.

نوبخت
خاطرنشان کرد: ارتباطات هر یک از ما پخش کننده‌ها با فستیوال‌های دنیا
متفاوت است و همچنین سلایق مختلفی در انتخاب فیلم داریم، بنابر این هر کدام
فیلمی را انتخاب می‌کنیم که متناسب با ارتباطاتمان است.

 بودن در هر فستیوالی رزومه نیست

این
پخش کننده خصوصی اضافه کرد: فستیوال‌هایی که هر روز تعدادشان زیاد می‌شود،
همه شان اعتبار ندارند و گاهی فیلم‌سازان فقط برای این شرکت می‌کنند که
بتواند برای فیلم بعدی‌شان سرمایه‌گذار جذب کنند و بگویند من در این تعداد
جشنواره حضور داشتم. بودن در هر فستیوال در بخش بین الملل و کار با آنها،
رزومه نیست. بعضی فستیوال ها فقط دنبال تجارت هستند بنابراین باید حواسمان
باشد. 

علی
قاسمی  دیگر پخش‌کننده بین‌المللی هم اظهار کرد: هدف از پخش یک فیلم در
جشنواره‌ها فروش آن است. اگر فیلمی در جشنواره هم شرکت می‌کند برای رسیدن
به فروش و پیدا کردن بازار و دیده شدن است که باید این کار به صورت تخصصی
صورت بگیرد.

وی
با اشاره به اینکه “داشتن یک پخش کننده می‌تواند اتفاقات بهتری را یک فیلم
رقم بزند”، گفت: بعضی می‌گویند من فیلمم را بدون پخش کننده به جشنواره‌ها
فرستادم و مشکلی نبود در پاسخ باید گفت که اگر فیلم با پخش کننده می‌رفت
حتما اتفاقات بهتری برایش می‌افتاد. پخش بین‌المللی یک فیلم یک فعالیت
تجربی است و یک پخش‌کننده با افرادی که در جشنواره حضور دارند رابطه دارد
بنابراین بهتر است به پخش کننده‌های حرفه‌ای اعتماد کنیم.

این
پخش کننده افزود: شرکت در جشنوارها لزوما دلیلی بر فروش فیلم نیست. مثل
فیلم «پرویز» که پخش کننده‌اش در فرانسه است و در حدود 40 جشنواره شرکت کرد
و جایزه گرفت ولی هیچ جا فروش نکرد. بعضی فیلم‌ها هم ممکن است اصلا به
جشنواره نروند ولی به راحتی فروش می‌روند. نکته اینجاست که الان فقط سینمای
ایران نیست که فروش ندارد و خیلی از جاها هستند که سینما دارند ولی فروش
فیلم ندارند. مساله فروش فیلم برای خیلی از کشورهای دنیا سخت است. الان همه
دنبال فیلمهای آمریکایی هستند بنابراین کم کاری نشده است و برای فروش فقط
شانس ما در تلویزیون‌ها است که آن هم کار سختی است.

در
ادامه علیرضا شاهرخی فعال پخش از صداو سیما با تاکید بر اهمیت در اولین
حضور، بیان کرد: باید به اولین حضور در جشنواره‌ها دقت شود و نباید فیلم را
برای هر جشنواره‌ای ارسال کرد و باید به ژانر فیلم توجه کرد. باید دید آیا
فیلم قابل ارائه هست و آیا تماشاگری برای این فیلم وجود دارد. باید روی
ساخته‌های خودمان دقت کنیم و بعد برسیم به اینکه پخش کننده پیدا کنیم.

محمد
فهیمی مدیر پخش بین‌الملل انجمن سینمای جوان درباره نحوه داوری‌ها گفت:
این فرصت را داشتم که در کنار داوران باشم و دیدم که آنها یک فیلم را تا
آخر نمی‌بینند و بنابراین باید اعتماد کنید به سلیقه و تخصص پخش‌کننده‌ها
که خود را ارتقا بدهیم و سلایق جشنواره‌ها را پیدا کنیم. همچنین فیلمساز
باید انتقاد پذیر باشد و صحبت‌ها را بپذیرد و همچنین از گزافه‌گویی در فیلم
ها بپرهیزد زیرا که بارها پیش آمده داوری به خاطر شروع یا پایان یک فیلم و
طولانی بودن، آن را نپذیرفته است.

ستار
چمنی گل هم به اهمیت پخش کننده اشاره کرد و گفت: باید به زیر نویس فیلم‌ها
توجه کرد. شبکه‌هایی که فیلمهایی را خریداری می‌کنند بر اساس جدول زمانی
که در اختیار دارند، این کار را می‌کنند. گاهی بعضی فیلمسازان اصرار بر
ارسال فیلم دارند. در حالی که پخش کننده رضایت چنین کاری را ندارد.
فیلمسازی می‌آید و می‌گوید همه هزینه‌اش را خودش می‌دهد و بعد از ارسال به
جشنوارها اتفاقی برای آن نمی‌افتد و در نهایت از پخش‌کننده گله‌مند می‌شود.
این درحالی است که  خیلی از فیلمسازان بزرگ دنیا هستند که برای حضور در
جشنواره‌ها خودشان اقدام نمی‌کنند و پخش کننده پشت آنها است. مگر پُر کردن
یک فرم چقدر کار می‌برد ولی نکته اینجاست که با این شیوه نشان می‌دهید، این
فیلم خوبی بوده که یک کمپانی پشت آن است.

منبع: ایسنا

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

جواد عزتی، پول سازتر از سوپراستارها +عکس

اگر موفقیت احتمالی ” آینه بغل” با توجه به افتتاحیه پرفروش را در کنار فروش بالای “اکسیدان” و موفقیت گماجرای نیمروز” قرار دهیم به یک پدیده تازه در گیشه سینماها می رسیم.

به گزارش خبرداغ ، اگر موفقیت احتمالی ” آینه بغل” با توجه به افتتاحیه پرفروش را در کنار
فروش بالای “اکسیدان” و موفقیت گماجرای نیمروز” قرار دهیم به یک پدیده تازه
در گیشه سینماها می رسیم.

 جواد عزتی، پول سازتر از سوپراستارها +عکس

جواد عزتی که با “زاپاس” و “در مدت معلوم” هم توانسته مخاطبان بالایی
جذب کند امسال می تواند از دو ستاره گران قیمت سینما پول سازتر باشد. این
موفقیت در کنار جایزه او در جشن حافظ این بازیگر را به پدیده تازه سینمای
ایران تبدیل می کند. بازیگری که از همین حالا با “هزارپا” و “پارادایس” می
تواند دو فیلم پرفروش در سال آینده داشته باشد.

منبع: افکارنیوز

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

اکران فیلم کیانوش عیاری پس از ۱۳ سال!

فیلم سینمایی «بیدار شو آرزو» با موضوع زلزله بم ساخته کیانوش عیاری از ۲۵ آذرماه اکران خود را در سینماهای هنر و تجربه آغاز خواهد کرد.

اکران فیلم کیانوش عیاری پس از ۱۳ سال!به گزارش خبرداغ ، فیلم سینمایی «بیدار شو آرزو» با موضوع زلزله بم ساخته کیانوش عیاری از ۲۵
آذرماه اکران خود را در سینماهای هنر و تجربه آغاز خواهد کرد.

این
فیلم که در سال ۱۳۸۳ با موضوع زلزله مهیب در شهر بم تولید شده، تاکنون فرصت
اکران پیدا نکرده است و طبق برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته با مشارکت بنیاد
سینمایی فارابی از روز شنبه ۲۵ آذرماه در سینماهای «هنر و تجربه» اکران خود
را آغاز می کند.

بهناز جعفری، مهران رجبی،‌ مهدی جعفری، محمدحسین
اکبری، احسان رضوانی،‌ سحر سالاری و زینب زمانی بازیگران فیلم سینمایی
«بیدار شو آرزو» هستند.

همچنین مراسم افتتاحیه فیلم سینمایی «بیدار
شو آرزو» نیز روز شنبه ۲۵ آذرماه با حضور چهره‌های فرهنگی و هنری در موزه
سینما برگزار خواهد شد.

فیلم «بیدارشو آرزو» داستان آموزگار جوان
روستایی در حاشیه شهر بم را روایت می‌کند که پس از بیرون آمدن از زیر آوار،
پی می‌برد همکارش جان سپرده است، او به سوی شهر راه می‌افتد تا برای اهالی
کمک بیاورد، ‌اما با رسیدن به شهر ناباورانه درمی‌یابد که فاجعه اصلی در
آنجا روی داده و از هر گوشه و کناری فریاد شیون و زاری و درخواست کمک بلند
است؛ وی در بیمارستان ویران و پر از مجروح و کشته به روحانی برمی خورد و به
توصیه و راهنمایی او به گورستان شهر رفته و به کار غسل دادن زن ها و دفن
آن ها می پردازد. مردی زندانی که در اثر ویرانی زندان خود را به شهر
رسانده، برای غسل دادن زن، مادر و فرزندش «آرزو» از او کمک می‌خواهد.

عوامل
این فیلم عبارتند از: نویسنده، تهیه کننده و کارگردان: کیانوش عیاری،
موسیقی: امید رئیس دانا، مدیر فیلمبرداری: منصور آذرگل، تدوین: کیانوش
عیاری.

منبع: ایسنا

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

ای کاش نظر ما را هم درباره افزایش عوارض خروج از کشور جویا می‌شدند/ تلاش برای اصلاح ارقام

معاون رئیس‌جمهور در توییتر نوشت:‌ای کاش تصمیم‌گیرانِ افزایش عوارض خروج از کشور، نظرات کارشناسی سازمان میراث فرهنگی، فعالان و متولیان گردشگری را جویا می‌شدند.

به گزارش خبرداغ به نقل از  ایلنا، علی اصغر مونسان در توئیتر خود نسبت به افزایش عوارض خروج از کشور در لایحه پیشنهادی دولت واکنش نشان داد و نوشت:

« با این رویکرد که سفر ارزان باید در سبد
زندگی همه ایرانیان فراهم شود، معتقدم اجرای هر تصمیمی باید متناسب با
وضعیت اقتصادی مردم باشد. ای کاش تصمیم‌گیرانِ افزایش عوارض خروج از کشور،
نظرات کارشناسی سازمان میراث فرهنگی، فعالان و متولیان گردشگری را جویا
می‌شدند. برای تعدیلِ موضوع، هنوز هم دیر نشده و نهایت تلاش خود را برای
اصلاح ارقام به کار خواهیم بست.»

واکنش رییس سازمان گردشگری به افزایش عوارض خروج از کشور

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

اکران رایگان فیلم «آقای دادستان» در پردیس سینمایی چارسو

فیلم سینمایی «آقای دادستان» امشب ساعت ۲۱ و ۳۰ دقیقه در سالن شماره سه پردیس سینمایی چارسو به صورت رایگان پخش می‌شود.

اکران رایگان فیلم «آقای دادستان» در پردیس سینمایی چارسو

به گزارش خبرداغ به نقل از  ایلنا، فیلم «آقای
دادستان» به تهیه‌کنندگی و کارگردانی محسن اسلام‌زاده یکشنبه ۱۹ آذر ساعت
۲۱ و ۳۰ در سالن شماره ۳ و پنج شنبه ۲۳ آذر ساعت ۱۷ و ۱۵ دقیقه در سالن
شماره ۵ پردیس سینمایی چارسو پخش می‌‌شود و ورود برای عموم آزاد و رایگان
است.

گفتنی است این فیلم که به سفارش معاونت
فرهنگی قوه قضاییه ساخته شده است روایت زندگی شهید اسدالله لاجوردی دادستان
پیشین تهران است و به بررسی حوادث و اقدامات دوران فعالیت وی در اوائل
دوران انقلاب می‌پردازد.

پردیس سینمایی چارسو در تقاطع خیابان‌های حافظ و جمهوری قرار دارد.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

کشف نقاشی نیوتن بر دیوار خانه کودکی‌اش+تصاویر

طرح کشف‌شده در خانه دوران کودکی نیوتن بوده که در آن او بر روی اشعه خورشیدی با استفاده از منشور کار می‌کرد. پیشینه این خانه به ۴۰۰ سال پیش باز می‌گردد.

نام «اسحاق نیوتن» ریاضیدان و فیزیکدان بریتانیایی را با با مطالعات او درباره گرانش و چگونگی حرکت سیارات می‌شناسیم. 

به گزارش خبرداغ ،
اینک نقاشی مخفی‌شده‌ای از او بر روی‌ دیوار خانه دوران کودکی‌اش یافت شده
است. کشف عکس‌ها با تکنیک بازتاب دگرگونی تصاویر صورت گرفته است. 

کارشناسانی
از ناتینگهام در وولستورپ این کشف این انجام داده‌اند. این فناوری که به
RTI معروف است با استفاده از نور، رنگ‌ها و اشکالی را تشخیص می‌دهد که با
چشم غیر‌مسلح قابل شناسایی نیستند. 

در
این فناوری از نرم‌افزارهای رایانه‌ای برای تجزیه و تحلیل چندین عکس از یک
موضوع استفاده می‌شود. هر تصویر از یک دوربین با موقعیت ثابت گرفته می‌شود
و نور از یک جهت متفاوت تابیده می‌شود. 

این روند مجموعه‌ای از عکس‌ها و سوژه‌های مشابه با نورها و سایه‌های مختلف را ایجاد می‌کند. 

آزمایشات
نیوتن در مورد نور از طریق منشور منجر به کشفی انقلابی درباره وجود نور
سفید در ترکیبی از اشعه‌های رنگی متمایز از یکدیگر شد. 

طرح
کشف‌شده در خانه دوران کودکی نیوتن بوده که در آن او بر روی اشعه خورشیدی
با استفاده از منشور کار می‌کرد. پیشینه این خانه به ۴۰۰ سال پیش باز
می‌گردد.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

پردرآمدترین مدل‌های جهان در سال ۲۰۱۷

شاید برای شما هم جذاب باشد که بدانید مشهورترین مدل های جهان چه کسانی هستند و درآمدشان چقدر است. در ادامه، پردرآمدترین مدل های جهان را در سال 2017 به شما معرفی می کنیم.

به گزارش خبرداغ به نقل از برترین ها – ترجمه از پردیس بختیاری: شاید برای شما هم جذاب باشد که بدانید مشهورترین مدل های جهان چه کسانی هستند و درآمدشان چقدر است. در ادامه، پردرآمدترین مدل های جهان را در سال 2017 به شما معرفی می کنیم.

کندال جنر

22 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

پردرآمدترین
مدل جهان در سال 2017، کندال جنر است. اگر چه او خودش خانواده ثروتمندی
چون کارداشیان ها دارد اما فعالیت اش در حرفه مادلینگ کاملا مستقل از حمایت
دیگران است. این مانکن 22 ساله 85 میلیون فالوور در اینستاگرام خود دارد و
از طریق قراردادهایی که با مشهورترین شرکت ها مانند آدیداس، لاپرلا و
غیره… می بندد، به اضافه تبلیغاتی که در شبکه های مجازی خود انجام می
دهد، تبدیل به مشهورترین مدل سال شده است.


 

ژیزل بوندشن

17.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

فعالیت
ژیزل بوندشن در دو دهه اخیر، به بیش از 1200 عکس که روی جلد مجلات، سایت
های مد و فشن، بیلبوردها و دیگر مکان های تبلیغاتی است، می رسد. او بین
سالهای 2002 تا 2016 بیش از دیگر مانکن ها در جهان، درآمد داشت. اگر چه این
ستاره 37 ساله اکنون از راه رفتن روی دفیله بازنشست شده اما هنوز هم از
قراردادهای میلیون دلاری خود با کمپانی های عطر، کفش و جواهرات درآمدهای
کلانی به دست می آورد.


 

کریسی تیگن

13.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

کریسی
تیگن مدل آمریکایی است که اولین بار در سال ۲۰۱۰ در مجله «سپورتس
ایلوستریتد» فعالیت مدلینگ خود را آغاز کرد و در سال ۲۰۱۴ روی جلد این مجله
رفت. اما پیشرفت او در طی چندین سال به گونه ای بود که حال نامش را در
لیست پردرآمدترین مانکن های جهان می بینیم. او مادلینگ شرکت های مختلف
محصولات مراقبت و زیبایی مو مانند «Tresemme» و «BECCA» را به عهده گرفته
است.


 

آدریانا لیما

10.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

آدریانا
لیما مدل برزیلی به عنوان یکی از زیباترین مانکن‌های ویکتوریا سکرت و یکی
از معروفترین مدل‌های لوازم آرایش شناخته می‌شود. او در سن ۱۵ سالگی در
رقابت‌های «سوپر مدل برزیل» مکان اول را به خود اختصاص داد و سال بعد در
رقابت‌های «سوپر مدل جهان» مقام دوم را کسب کرد. او چهره مشهور عطر برندهای
لوکسی چون «Sportmax» و «Marc Jacobs» نیز می باشد که همه اینها در درآمد
چندین میلیون دلاری او تاثیرگذار بود.


 

جی جی حدید

9.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

جی
جی حدید، به همراه خواهرش، بلا حدید، هر دو نام خود را در لیست
پردرآمدترین مدل های سال ثبت کرده اند. این ستاره 22 ساله،  37 میلیون
فالوور در اینستاگرام خود دارد و به لطف طرفداران جوانش، توانسته محبوبیت
زیادی را در دنیای مد و فشن از آن خود کند. او مادلینگ برندهای لوکسی چون «
Maybelline»، «Vogue» و «Tommy Hilfiger» را به عهده گرفته که به خوبی نیز
از عهده اش برآمده است.


 

رزی هانتینگتون وایتلی

 

9.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

اگر
چه رزی هانتینگتون وایتلی به تازگی مادر شده اما هنوز هم فعالیت های خود
را در صنعت مادلینگ رها نکرده است. او هنوز هم مدل مشهور کفش های «Ugg»،
جواهرات «Nirav Modi»، عطر «Burberry» و شلوار جین های «Paige» است. علاوه
بر آنها همکاری با لاین لوازم آرایش و عطر شرکت لوکس «Marks &
Spencers» نیز بر درآمد میلیون دلاری او تاثیر بسزایی داشت.


 

کارلی کلاوس

9 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

کارلی
کلاوس مدل آمریکایی می‌باشد که بیشتر به خاطر همکاری‌اش با کمپانی
ویکتوریا سکرت شناخته شده است. «مادلزدات‌کام» او را نهمین نفر از ۵۰ مدل
زن برتر و مجله «ووگ پاریس»، او را یکی از ۳۰ مدل برتر دهه ۲۰۰۰ معرفی کرد.
تصویر این ستاره جوان در سن 25 سالگی حدود 36 بار در چاپ های مختلف مجله
مشهور مد «Vogue» ظاهر شد. او در حال حاضر با شرکت هایی چون «Adidas»،
«Swarovski» و «Express» همکار می کند.


 

لیو ون

6.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

لیو
ون مدل چینی است که در تبلیغات برندهای لوکسی چون «La Perla» و «Puma»
ظاهر شده است. او اولین زن چینی تبار است که روی دفینه فشن شو ویکتوریا
سیکرت قدم گذاشت. با توانایی های بالایی که او در زمینه های مختلف هنری
دارد، تبدیل به یکی از مشهورترین چهره ها در صنعت مادلینگ شده است.


 

بلا حدید

6 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

در
سن 21 سالگی، بلا حدید جوان ترین مدلی است که در این لیست قرار دارد. او
خواهر جی جی حدید، که نامش در لیست بالا آمده، می باشد که در صنعت مادلینگ
مهارت های بالایی را از خود نشان داده طوری که تبدیل به یکی از پردرآمدترین
مانکن های سال شده است. او با برندهای مشهوری چون «Dior»، «Nike» و لوازم
آرایش «Nars» همکاری می کند.


 

اشلی گراهام

 

5.5 میلیون دلار

 پردرآمدترین مدل های جهان در سال 2017

اشلی
گراهام مدل آمریکایی است که به انتخاب لیست جهانی CB150 به عنوان یکی از
زیباترین زنان جهان نیز ثبت شده است. اگر چه او حرفه مادلینگ را تنها چندین
سال است که آغاز کرده اما به خاطر تناسب اندام و زیبایی چهره اش، تبدیل به
یکی از مشهورترین و پردرآمدترین مدل های سال شده است. از فعالیت های او با
شرکت های معتبر می توان به «H&M»، «Dressbarn» و «Lane Bryant» اشاره
کرد.

 

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی