معمای پوستر مریل استریپ حل شد/ انتقام افسرِ دست راستی

سرانجام روشن شد انتشار پوستری از مریل استریپ با عنوان «او می‌دانست» که اشاره به ماجرای واینستین دارد، برای انتقام گرفتن از این بازیگر بوده است.

معمای پوستر مریل استریپ حل شد/ انتقام افسرِ دست راستی

سرانجام روشن شد انتشار پوستری از مریل
استریپ با عنوان «او می‌دانست» که اشاره به ماجرای واینستین دارد، برای
انتقام گرفتن از این بازیگر بوده است.

به گزارش خبرداغ به نقل از گاردین، انتشار پوستری از مریل استریپ در کنار هاروی واینستین
که با عنوان «او می‌دانست» منتشر شده بود، در هفته گذشته این سوال را به
وجود آورده بود که این پوستر از کجا آمده است؟

حالا یکی از افراد نیروی دریایی آمریکا به نام سابو درباره خلق این پوسترها با گاردین صحبت کرده است.

این ارتشی دست راستی که هنرمندی از لس‌آنجلس است ادعا کرده این پوسترها
را خلق کرده است تا برای انتقادهای مریل استریپ از دونالد ترامپ از وی
انتقام بگیرد.

سابو گفت این پوسترها را که شامل عکسی از مریل استریپ در کنار هاروی
واینستین تهیه کننده فاسد هالیوودی است درست کرده و نوار قرمزی روی چشم‌های
او با عنوان او می‌دانست گذاشته که ارجاعی به این است که او از رسوایی
جنسی واینستین در قبال زنان بازیگر خبر داشت.

سابو ۴۹ ساله گفته است او و دو همکارش کمپینی علیه استریپ به راه
انداخته‌اند، چراکه او با بازی در فیلم «پست» نیز قصد داشت با ترامپ مبارزه
کند. وی افزود: وقتی او به ما ضربه می‌زند باید خودش هم ضربه بخورد.

چندین پوستر از این تصویر روز سه‌شنبه در لس‌آنجلس پخش شده بود که یکی
از آنها هم نزدیک خانه استریپ چسبانده شده بود و دیگری نیز نزدیک اتحادیه
بازیگران و یکی نیز نزدیک کمپانی فاکس قرن بیستم که سازنده فیلم «پست» است
قرار گرفته بود.

سابو گفته است در واقع نمی‌داند که آیا استریپ واقعا از این ماجراها خبر
داشت یا نه و افزوده است: من که با او در یک اتاق نبودم و نمی‌توانم ۱۰۰
درصد بگویم، اما فکر می‌کنم او می‌دانست.

این در حالی است که اخیرا رز مک‌گواین بازیگر که می‌گوید واینستین به وی
تجاوز کرده است به استریپ برای سکوت در این زمینه اعتراض کرده و گفته بود
بانوی بزرگ هالیوود در برابر این ماجراها سکوت کرده بود. او پس از این که
اعلام شد زنان حاضر در مراسم گلدن گلوب در اعتراض به رفتار واینستین سیاه
می‌پوشند تا با سکوت به این ماجرا اعتراض کنند، گفت: مشکل همان سکوت شماست.
شما یک جایزه تقلبی را می‌پذیرید و هیچ واکنشی نشان نمی‌دهید. من از این
دورویی متنفرم.

استریپ نیز که بازیگر چندین فیلمی بوده که تهیه کننده‌اش واینستین بوده
اعلام کرد هیچ اطلاعی از این ماجراها نداشته است. وی به تازگی با صدور
بیانیه‌ای در پاسخ به مک گواین گفت از جرم‌های واینستین خبر نداشت؛ نه از
دهه ۹۰ که وی به این بازیگر حمله کرده بود و نه در دهه‌های بعد که به
دیگران تجاوز کرده بود. وی افزود: من عمدا سکوت احتیار نکردم، بلکه اطلاعی
نداشتم.

در پاسخ به این مسایل نظرات مختلفی ارایه شد و چندین تحلیلگر اعلام
کردند زنان نباید پاسخگوی خشونت مردان باشند. هایدی استیونز نیز در شیکاگو
تریبیون نوشت: ما که پلیس نیستیم تا مراقب رفتار بد مردان باشیم.

روشن نیست این حملات به استریپ می‌تواند احتمال نامزدی وی برای اسکار را
کمرنگ کند یا خیر. وی در فیلم «پست» ساخته اسپیلبرگ در نقش کاترین گراهام
ظاهر شده که ناشر روزنامه واشنگتن پست بود و اجازه داد تا اسناد مربوط به
واترگیت منتشر شود. این در حالی بود که خطر زیادی برای تعطیل شدن روزنامه
وجود داشت.

اسپیلبرگ و تام هنکس به تازگی اعلام کردند این فیلم یادآور دوران ترامپ و تلاش وی برای وادار کردن مطبوعات به سکوت است.

مریل استریپ تقریبا یک سال پیش و در مراسم اهدای جوایز گلدن گلوب علیه ترامپ سخنرانی کرده بود.

سابو که از نامی مستعار برای معرفی خودش استفاده می‌کند، این پوسترها را به قیمت ۲۵ دلار در وب سایتش می‌فروشد.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

آزاده نامداری در دوران دانشجویی +عکس

تصویر زیر مربوط به دوران دانشجویی آزاده نامداری است.

به گزارش خبرداغ ،

عکس زیر مربوط به دوران دانشجویی آزاده نامداری بازیگر سینما و مجری سابق تلویزیون است.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

بناهای تاریخی تهران آسیب در زلزله ندیدند/ ۵ موزه‌ تعطیل‌اند

مدیر کل میراث فرهنگی استان تهران اعلام کرد: هیچ کدام از بناهای تاریخی استان تهران در زلزله شب گذشته چهارشنبه ۲۹ آذر آسیب ندیده‌اند.

بناهای تاریخی تهران آسیب در زلزله ندیدند/ ۵ موزه‌ تعطیل‌اند

به گزارش خبرداغ به نقل از مدیر کل میراث فرهنگی استان تهران اعلام کرد: هیچ کدام از بناهای تاریخی
استان تهران در زلزله شب گذشته چهارشنبه ۲۹ آذر آسیب ندیده‌اند.

رجبعلی خسروآبادی در گفت‌وگو با ایسنا تاکید کرد: براساس بررسی‌های
نیروهای یگان حفاظت میراث فرهنگی تهران، هیچ کدام از بناهای قرار گرفته در
محدوده استان تهران، آسیب ندیده‌اند و هیچ اعلامی نیز مبنی بر آسیب نداریم.

او با این وجود اظهار کرد: امروز پنج شنبه ۳۰ آذر پلمپ موزه‌های زیر نظر
اداره کل میراث فرهنگی استان تهران باز نمی‌شود و فضاهای موزه‌ای شامل
موزه فرش، رضاعباسی، آبگینه و سفالینه، نقاشی پشت شیشه و هنرهای ملی تعطیل
خواهند بود.

به گفته‌ی وی، فضاهای باز این موزه‌های تهران به روی مردم باز است تا در صورت نیاز مردم بتوانند در این فضاها مستقر شوند.

چهار موزه‌های مرکزی تهران باز هستند

این در حالی است که محمدرضا کارگر، مدیر اداره کل موزه‌ها در گفت‌وگو با
ایسنا اعلام کرد: بعد از انجام بررسی‌های خورد نیاز در مور سلامت آثار
تاریخی داخل موزه‌های ملی ایران، سعدآباد، نیاوران و کاخ گلستان این
موزه‌ها برای ورود گردشگران فعال هستند.

به گفته‌ی وی و براساس دستور علی اصغر مونسان معاون رئیس جمهور و رئیس
سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فضاهای باز بناهای تاریخی و
موزه‌ها در صورت تکرار شرایط اضطراری در تهران به روی مردم باز است.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

تلاش برای افزایش صادرات صنایع‌دستی و ارتباط بی‌واسطه با تولیدکنندگان خرد

رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری عصر امروز چهارشنبه ۲۹ آذر ۹۶ با مدیرعامل شرکت دیجی‌کالا دیدار و گفت‌وگو کرد.

تلاش برای افزایش صادرات صنایع‌دستی و ارتباط بی‌واسطه با تولیدکنندگان خرد

به‌گزارش خبرداغ به نقل از میراث‌آریا،
علی‌اصغر مونسان معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی
و گردشگری در دیدار با سعید محمدی مدیرعامل دیجی‌کالا گفت: «بازار
صنایع‌دستی دارای ظرفیت‌های بسیار زیاد است. شرکت‌هایی نظیر شرکت شما می‌توانند با
کمک تجارت الکترونیک و از طریق شناسایی و ارتباط با کشورهایی که به حوزه
فرهنگ و صنایع‌دستی علاقه دارند صادرات صنایع‌دستی را دنبال کنند.» 

رئیس سازمان میراث‌فرهنگی،
صنایع‌دستی و گردشگری با بیان این‌که مهم‌ترین مسئله در حوزه گردشگری،
صنایع‌دستی و میراث‌فرهنگی بحث معرفی و تبلیغات است گفت: «نتوانسته‌ایم به‌خوبی
ظرفیت‌های مختلف کشور را به جهانیان بشناسانیم، متأسفانه مدیران دولتی
حاضر نیستند برای تبلیغات هزینه چندانی بپردازند، در صورتی که با استفاده
از تبلیغات و بازاریابی می‌توان ظرفیت‌های کشور را معرفی و وضعیت سه حوزه
مربوط به سازمان را بهبود بخشید.» 

او گفت: «در حال حاضر معرفی و تبلیغات ما محدود به حضور پیدا کردن در
نمایشگاه‌های بین‌المللی می‌شود. شرکت‌هایی نظیر شرکت شما می‌توانند
صنایع‌دستی، فرهنگ و سایر ظرفیت‌های کشور را به همه معرفی کنند.» 

معاون رئیس‌جمهوری تصریح کرد: «می‌توانیم بانک اطلاعاتی تولیدکنندگان
صنایع‌دستی را در اختیار شما قرار دهیم تا تولیدکنندگان خرد نیز بتوانند
محصولات خود بدون واسطه در دیجی‌کالا به‌فروش برسانند. ما در بحث تولید با
مشکل مواجه نیستیم بلکه عمده مشکل ما در حوزه صنایع‌دستی بحث بازاریابی و
فروش است.» 

او ادامه داد: «این ظرفیت در حوزه صنایع‌دستی وجود دارد که بتوانیم صادرات صنایع‌دستی را تا دومیلیون دلار در سال افزایش دهیم.» 

مونسان به مدیرعامل دیجی‌کالا پیشنهاد کرد که از موزه لباس‌های سلطنتی کاخ
سعدآباد بازدید کند و افزود: «در میان برندهای مشهور لباس‌های موجود در این
موزه چند لباس بسیار فاخر و چشمگیر است که در تمام آن‌ها از صنایع‌دستی
مانند سوزن‌دوزی استفاده شده است. شما می‌توانید روی توسعه بازار کار کنید و
با استفاده از لباس‌های سنتی و صنایع‌دستی جنبشی در تولید پوشاک ایجاد، و
لباس‌های فاخر و ارزشمند سنتی را وارد سبد فروش خود بکنید.» 

۲۰ هزار قلم کالای صنایع‌دستی در دیجی‌کالا عرضه می‌شود

مدیرعامل دیجی‌کالا نیز در این
دیدار تأکید کرد: «ما از سال ۹۳ بحث فروش صنایع‌دستی را در دیجی‌کالا پیش‌
گرفتیم و اکنون ۲۰هزار قلم کالای صنایع‌دستی برای فروش در دیجی‌کالا عرضه
می‌شود.» 

او ادامه داد: «بحث فروش محصولات ازجمله محصولات صنایع‌دستی یکی از
چالش‌های مهم است، زیرا در کشور در تولید صنایع‌دستی با مشکل مواجه نیستیم
بلکه در زمینه فروش و بازاریابی ضعیف عمل شده است. خوشبختانه اکنون
تولیدکنندگان از طریق دیجی‌کالا می‌توانند کالای خود را بدون واسطه
بفروشند. البته به‌دلیل بعضی از تحریم‌ها ما بازارهای اروپایی را که عمده
مشتریان صنایع‌دستی ایرانی در آن‌جا حضور دارند، در دست نداریم.» 

محمدی تصریح کرد: «از طریق دیجی‌استایل می‌توان پوشاک فاخر و سنتی را برای
فروش عرضه کرد. یکی از مشکلات کشور سطح پایین بهره‌وری است که خوشبختانه
سطح بهره‌وری خدمات دیجیتال باعث شده است که مشتریان استفاده از این خدمات
را در اولویت قرار دهند.» 

محمد محب‌خدایی معاون گردشگری و بهمن نامور مطلق معاون صنایع‌دستی سازمان میراث‌فرهنگی نیز در این دیدار حضور داشتند.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

استفاده از مناطق نمونه گردشگری برای احداث هتل و زیرساخت‌های گردشگری

در دیدار رئیس سازمان میراث‌فرهنگی با مدیر امور اجرایی آکور مطرح شد

رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری ظهر امروز سه‌شنبه 28 آذر 96 با مدیر امور اجرایی گروه هتل‌های آکور دیدار و گفت‌وگو کرد.

استفاده از مناطق نمونه گردشگری برای احداث هتل و زیرساخت‌های گردشگری

به‌گزارش خبرداغ به نقل از  میراث‌آریا،
علی‌اصغر مونسان رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری با
کریستوفر لندیس مدیر امور اجرایی گروه هتل‌های آکور فرانسه در ایران گفت:
«می‌توان روی دو بخش سرمایه‌گذاری در حوزه هتل‌ها در ایران تمرکز کرد. گروه
هتل‌های آکور می‌تواند هم در بحث ساخت هتل در ایران و هم در بحث برندینگ و
استانداردسازی هتل‌های موجود ـ هم هتل‌هایی که دولت متولی آن است و هم
هتل‌هایی که متولی آن بخش خصوصی است ـ سرمایه‌گذاری کند.»

او با اشاره به مجموعه
هتل‌های لاله که متعلق به سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری است
گفت: «متأسفانه اکنون این هتل‌ها آن‌طور که باید استانداردهای لازم را
ندارند و می‌توان از طریق همکاری با یک برند مطرح در حوزه هتل‌داری مثل
آکور این هتل‌ها را سامان‌دهی و به بهترین نحو تجهیز و اداره کرد.»

معاون رئیس‌جمهوری در
پاسخ به پیشنهاد مدیر امور اجرایی گروه هتل‌های آکور فرانسه در مورد
دراختیار قرار دادن زمین برای ساخت هتل به‌صورت اجاره بلند‌مدت ادامه داد:
«دولت در شهرهایی مانند تهران، زمین برای احداث هتل در اختیار ندارد و باید
زمین‌ها را از افراد خریداری کند. در بحث ساخت هتل در تهران دولت می‌تواند
با صدور مجوزهای ارزان‌تر و تسهیل در روند صدور مجوز به سرمایه‌گذاران در
حوزه توسعه زیرساخت‌های گردشگری کمک کند. البته بخش خصوصی در تهران
زمین‌هایی را در اختیار دارد، درنتیجه می‌توان آن‌ها را به سرمایه‌گذاران
خارجی مرتبط کرد و با استفاده از قوانین حمایتی دولت زیرساخت‌های گردشگری
مورد نیاز در تهران را توسعه داد. این تمایل در بخش خصوصی نیز وجود دارد.»

او تصریح کرد: «البته
دولت در خارج از تهران زمین‌هایی را در اختیار دارد که می‌توان از آن‌ها
استفاده کرد. به‌عنوان مثال سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی گردشگری در
176 منطقه نمونه گردشگری که مناطق ویژه و بی‌نظیری هستند زمین‌هایی را در
اختیار دارد. می‌توان این زمین‌ها را به‌صورت اجاره بلند‌مدت برای احداث
هتل و ایجاد زیرساخت‌های گردشگری در اختیار شما قرار داد.»

رئیس سازمان
میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری خاطرنشان کرد: «به‌عنوان مثال در قزوین
و در یکی از مناطق منحصربه‌فرد، زمینی در اختیار سازمان میراث‌فرهنگی،
صنایع‌دستی و گردشگری است، فاصله آن تا تهران نیز حدود یک ساعت است، این
مکان می‌تواند به یک منطقه گردشگری تبدیل شود. همچنین می‌توان در کنار
احداث هتل، در این منطقه زمین بازی، شهربازی و… احداث کرد. ما آمادگی
کامل داریم که در هر کدام از این 176 مناطق نمونه گردشگری زمین‌هایی را با
قوانین حمایتی به‌صورت اجاره بلند‌مدت در اختیار شما قرار دهیم.»

کریستوفر لندیس مدیر امور اجرایی
گروه هتل‌های آکور فرانسه در ایران نیز در این جلسه گفت: «مطالعه کاملی
درباره فرصت‌های سرمایه‌گذاری در ایران انجام داده‌ایم، با استفاده از
تجربیات ارزشمند رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری در کیش،
می‌توان در حوزه هتلداری در ایران اتفاقات خوبی رقم زد زیرا اکنون کیش
ساختار خوبی پیدا کرده و سامان‌دهی شده است.»

او با بیان اینکه مهم‌ترین مشکل پیش روی سرمایه‌گذاران
بین‌المللی برای ساخت هتل در ایران بحث تأمین زمین است افزود: «به‌خاطر
قیمت بالای زمین بسیاری از سرمایه‌گذاران بین‌المللی را نمی‌توان جذب کرد.
اگر زمین به‌صورت اجاره بلندمدت در اختیار سرمایه‌گذاران قرار داده شود
می‌توان شاهد اتفاقات خوبی در حوزه سرمایه‌گذاری بین‌المللی در حوزه
هتلداری بود.»

مدیر امور اجرایی گروه هتل‌های آکور فرانسه در ایران خاطرنشان
کرد: «باید یک بانک اطلاعاتی از زمین‌هایی که می‌توان از زمین آن‌ها
به‌صورت اجاره بلند‌مدت برای احداث هتل استفاده کرد تهیه شود.»

او ادامه داد: «قوانین حمایتی بسیار خوبی در ایران برای توسعه
زیرساخت‌های گردشگری وجود دارد اما سرمایه‌گذاران بین‌المللی از این
ظرفیت‌ها باخبر نیستند. من به نوبه خود می‌توانم ظرفیت‌های ایران را در
نشست‌ها و برنامه‌های بین‌المللی معرفی کنم تا سرمایه‌گذاران را با این
قوانین حمایتی آشنا کنیم. گروه هتل‌های آکور فرانسه آمادگی دارد که تمام
تمام خود را برای توسعه زیرساخت‌های گردشگری در ایران به‌کار ببندد.»

رئیس سازمان میراث‌فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری نیز تأکید
کرد که با نمایش مناطق زیبا و منحصربه‌فرد ایران به این سرمایه‌گذاران
می‌توان آن‌ها را برای سرمایه‌گذاری در ایران ترغیب کرد.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

بازیگر «پدرسالار»: عمرم را برای بازیگری گذاشتم اما بیکارم

حسن مهمانی بازیگر سریال «پدرسالار» با گلایه از نگاهی که امروز بر آثار سینمایی و تلویزیونی رایج شده و همچنین بیکاری‌اش، گفت: از نظر من ما باید به فرهنگ و آداب و رسوم زیبای خودمان باز گردیم.»

به گزارش خبرداغ ،حسن مهمانی بازیگر سینما و تلویزیون که پیشتر به خاطر بازی در سریال «پدر
سالار» در میان مردم به محبوبیت رسیده بود درخصوص فعالیت‌های خود در عرصه
بازیگری گفت: متاسفانه در حال حاضر مشغول کار خاصی نیستم. در روزگار فعلی
کمتر از بازیگرانی از نسل من دعوت می‌شود. برخی اوقات هم پیشنهاداتی می‌شود
اما فیلمنامه و نقش آن طور نیستند که بتوانم آن را قبول کنیم.

او
با اشاره به دلتنگی خود برای بازیگری ادامه داد: من بازیگری را به صورت
آکادمیک یاد گرفته ام و عمرم را در بازیگری گذاشته ام اما بیکارم و بدون شک
در حال حاضر به شدت دلتنگ بازیگری هستم. وقتی کار خوبی را می‌بینم دلم تنگ
شده و به خودم می‌گویم کاش این نقش را من بازی می‌کردم.

بازیگر
سریال «پدر سالار» از علاقه خود به تئاتر گفت و تصریح کرد: یکی از شاخه‌های
که در آن فعالیت مستمری داشتم تئاتر بود اما می بینیم که وضعیت و کیفیت
تئاتر هم این روزها چنگی به دل نمی زند. البته در این بین کارهای خوب
معدودی هم وجود دارد اما کلیت تئاتر مثل گذشته نیست. بازیگری در تئاتر را
دوست دارم اگر پیشنهاد معقولی شود بدون شک آن را می پذیرم.

او وضعیت
معیشت اکثر بازیگران پیشکسوت را نامناب خواند و افزود: وقتی به بازیگری که
همه فن و حرفه اش بازیگری است بیکار شود از لحاظ امرار معاش به مشکل
می‌خورد. در این شرایط یا باید بی تفاوت بود و در هر کاری بازی کرد و یا
اینکه با حداقل ترین شرایط زندگی کنار آمد. مشکلات مالی همواره حاشیه
بازیگری بود و هست.

این بازیگران قدیمی تئاتر با گلایه از بی تفاوتی
هنرمندان به مسائل خانواده تاکید کرد: از نظر من ما باید به فرهنگ و آداب و
رسوم زیبای خودمان باز گردیم. متاسفانه خانواده در اکثر آثار فراموش شده و
باید این را به عنوان یک خطر بررسی کرد. آثار ما باید به خانواده برگردد و
بتواند برای تمامی مشکلات خانوادگی راهکار ارائه دهد. پیشتر فیلمنامه
نویسان بیشتر از این روزها به مسائل خانواده می پرداختند اما امروزه فضای
مجازی و ماهواره و غیره ما را از خانواده دور کرده است.

منبع: میزان

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

گاف و غلط املایی حداد عادل/ وقتی رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، «شکرگزار» را اشتباه می‌نویسد

غلامعلی حدادعادل، رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در توئیت اخیر خود در توجیه بودجه اختصاص یافته به موسسه زیرمجموعه اش، املای کلمه «شکرگزار» را اشتباه نوشت.

غلامعلی حدادعادل، رییس فرهنگستان زبان و ادب فارسی در توئیت اخیر خود
در توجیه بودجه اختصاص یافته به موسسه زیرمجموعه اش، املای کلمه «شکرگزار»
را اشتباه نوشت.

به گزارش خبرداغ به نقل از  «انتخاب»، در روزهای اخیر انتقادهای فراوانی به بودجه موسسات
تحت مدیریت حداد عادل وارد شده و او در چند نوبت تلاش کرده است تا به این
انتقادها پاسخ دهد.

گاف و غلط املایی عجیب حداد عادل/ وقتی تصویب‌کننده واژه «دراز آویز زینتی»، «شکرگزار» را اشتباه می‌نویسد

حداد عادل پس از اشتباه نوشتن کلمه “شکرگزار” از دقت نظر کاربران فضای مجازی تشکرد و آن را اصلاح کرد:

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است!/ با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

این خصلت محمد حسین فرحبخش است که روی عقیده و باور خود می ماند

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است!/ با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

به گزارش خبرداغ به نقل از هفت
صبح: این خصلت محمد حسین فرحبخش است که روی عقیده و باور خود می ماند. اگر
جز این بود بعد از حدود چهار دهه سبک فیلمسازی اش را تغییر می داد. این
تهیه کننده معتقد است فیلم باید مخاطب را سرگرم کند، حالا چه کمدی باشد چه
اکشن و چه ملودرام. حرف درستی است اما تا زمانی که بتوان از کیفیت فیلم ها
دفاع کرد. مثلا تازه ترین فیلمی که فرحبخش تهیه کرده یعنی «خالتور» جایی
برای دفاع باقی نمی گذارد. درباره این فیلم و عقیده فرحبخش با او گفتگو
کردیم.

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است

برخلاف کسانی که می گویند این نوع سینما (حالا هر اسمی که به آن می
دهند، فیلمفارسی، تجاری، گیشه پسند…) نباید باشد، معتقدم نباید انکار
شود. حتما نظر شما هم همین است که بعد از چند دهه فعالیت همچنان سراغ تهیه
این جنس فیلم ها می روید.

من راجع به سوال شما اساسا مسئله دارم. اصلا سینما همین است نه این که
این نوع سینما را باید قبول کرد. چون بقیه سینما مثل این نیست مشکل پیش
آمده. این سینمای درپیت که به اسم روشنفکری و چه و چه جا افتاده باید فرع
باشد. به خاطر همین چهل سال است ما سینما نداریم و در واقع همه اش در حال
تجربه هستیم. جدیدا هم که شارلات خانه ای راه افتاده به اسم هنر و تجربه.
نفس سوال شما ایراد دارد.

حتی از کیفیت این فیلم ها دفاع می کنید؟

نه؛ حتما می شود آنها را با کیفیت تر ساخت. این که می شود فیلمی مثل
«خالتور» را بهتر ساخت قطعا موافقم و نمی گویم نمی شود. شکی در این نیست.
اما سینما یعنی این که مردم توی سالن بروند کیف کنند.

ولی با فیلم جدی هم می توان کیف کرد و سرگرم شد.

بله؛ عرض من هم همین است که وقتی فیلمی سرگرم کننده باشد مهم نیست طنز
باشد یا جدی. «خالتور» هم فیلمی جدی است منتها در قالب طنز. معنا و مفهوم
سینما رویاپردازی است و برای پر کردن اوقات فراغت و این هم یک نمونه از آن
سینما است. باید عموم سینما این نوع فیلم ها باشد؛ حالا می تواند اکشن
باشد، می تواند ملودرام باشد یا طنز. متاسفانه مسئولان و یکسری روشنفکرنما
آن را می گویند چون می ترسند و نمی گذارند این دست فیلم ها ساخته شود. بعضی
فیلمسازها هم می ترسند و فرار می کنند ولی ما هرگز نه تنها فرار نمی کنیم،
که بابت ساخت این فیلم ها افتخار می کنیم و اینها را برای خودمان باقیات
صالحات می گذاریم.

این حرف عکس نظر خیلی ها است که درباره فیلم های شما بیان می شود.

هر کس هر چه می خواهد بگوید. وقتی توی سینما می رویم مردم به ما می
گویند خدا دل شما را شاد کند که دل مان را شاد کردید، برای مان کافی است.
حالا هر خبرنگار، منتقد، مسئول تا صبح قیامت هر چه می خواهد بگوید؛ توی گوش
ما نمی رود و کار خودمان را انجام می دهیم. ما پایبند به قانون جمهوری
اسلامی و شرع هستیم، به بقیه کاری نداریم.

شما می گویید سینما باید سرگرم کننده باشد اما وقتی پشت دوربین می
ایستید خیلی قائل به آن نیستید و مشخصا منظورمان «زندگی خصوصی» و «آب نبات
چوبی» است.

«زندگی خصوصی» و «آب نبات چوبی» عین سرگرمی است. یعنی وقتی شما فیلم را
می بینید تا پایان پلک نمی زنید. منتها این فیلم ها با فیلم هایی مثل «آواز
قو»، «کما»، «زن ها فرشته اند»، «تکیه بر باد»، «شب های تهران» و …
متفاوت است. هر کدام فضای خاص خود را دارند. ما 10 سال پیش «مهمان» را
ساختیم که یکی از بهترین فیلم های کمدی سینمای ایران بود. حالا ممکن است
وقتی کارگردانی می کنم به یک معضل اجتماعی بپردازم آن را هم به عنوان
سرگرمی می سازم. اصلا بیننده می رود سرگرم شود و چیزهایی دستگیرش می شود.

با این نگاه «خالتور» را هم آموزنده می دانید؟

بله؛ توی این فیلم هم حرف است. می گوید وقتی به دیگران کمک کردی خدا یک
جور دیگر به تو کمک می کند. حالا این حرف با یک فیلم سرگرم کننده زده می
شود ولی چون مهران غفوریان و علی صادقی بازی کرده اند، آقایان نمی خواهند
آن را جدی بگیرند. مردم دارند جدی می گیرند که مهمتر هستند.

سینما یعنی خالتور، بقیه اش درِپیت است

بله؛ با فیلمی مثل «خالتور» هم می توان چهارتا نکته به مردم یادآور شد
ولی آنها را بارها توی فیلم های خودتان گفته اید و 50 سال پیش «گنج قارون»
آن را گفته. تکرار چرا؟

آفرینش بر اساس کلیشه است. حضرت آدم شبیه من و شما بوده. دوتا چشم
داشته، دوتا گوش، یک بینی و عقل و فهم. حالا لباس ها به مرور زمان عوض شده
ولی اصل تغییر نکرده است. شکل ها تغییر می کند اما اصل آدمیزاد همان است که
بود. اولا من قائل به این حرف نیستم که فیلم حتما باید مردم را راهنمایی و
ارشد کند، دوما همه حرف ها تکرار شده حتی حرف های متعالی که در آموزه های
دین ما هست. حرف های خوب و انسانی که توی آن اخلاق باشد را اصلا روزی صد
هزار مرتبه تکرار کن. تازه همه اینها را ما تکرار می کنیم وضع مان این است
اگر نکنیم چه می شود.

در عین حال می تاوان حرف تکراری جذاب تر زد. این را دیگر قبول دارید؟

صددرصد فرمایش شما درست است. من عرض کردم می شد «خالتور» را بهتر ساخت
منتها یک چیز است و این که شرایط امنیتی در فیلمسازی فراهم نیست. چرا در
زمان مرحوم سیف الله داد بچه های سینما اکثرا بهترین فیلم های شان را
ساختند؟ چون برای شان امنیت وجود داشت. امنیت را که حس کنند کیفیت فیلم می
تواند بالا برود. با این مقوله باید خیلی حرفه ای و موشکافانه برخورد کرد
که امنیتی که مسئولان برای فیلم ها تامین می کنند تاثیر مستقیم روی کیفیت
فیلم ها دارند. «خالتور» را می شد بهتر ساخت نه من نه آقای معیریان در این
حرف شک نداریم.

خیلی ها مخالف فیلم قبلی شما و آرش معیریان یعنی «آس و پاس» بودند منتها
در دنیای خودش موفق بود. چه از نظر ساز و آواز، دنیای فانتزی و
خیالپردازی. «خالتور» اما ماکتی از «آس و پاس» است که خودش از فیلم های
دیگر تقلید کرده بود. یعنی بد در بدتر.

ما نمی خواهیم از زیر بار مسئولیت شانه خالی کنیم. هم ما ممکن است قصور
داشته باشیم هم آقای معیریان. اما عرض کردم شرایط را نباید نادیده گرفت.
مردم از «خالتور» استقبال کرده اند و خوش شان آمده اما در این که تذکر می
دهید درست است و آن را صادقانه می بینیم و بعدا خواستیم فیلم بسازیم لحاظ
می کنیم. این حرف نه ترور شخصیت است نه بی احترامی و می تواند برای من
سازنده باشد.

گفته می شود محمد حسین فرحبخش با یک تیم قرارداد می بندد و طی یک مدت
مشخص دو فیلم می سازد. این طوری در هزینه صرفه جویی می شود. «پا تو کفش من
نکن» و «خالتور» را قرار بوده آرش معیریان بسازد اما شکستگی پا اجازه نمی
دهد و خودتان اولی را کارگردانی می کنید.

این حرف صددرصد اشتباه است. قرار بود آقای معیریان «پا تو کفش من نکن»
را بسازد منتها پایش شکست و مجبور شدم خودم کارگردانی کنم وگرنه این فیلم
توی ردیف کارگردانی من نیست و این نوع فیلم ها تخصص می خواهد. بعد هم این
طور که می گویید نیست. فیلمبردار «پا تو کفش من نکن» و «خالتور» دو نفرند
نه یکی. حتی تیم تولید فرق دارند. بعد «پا تو کفش من نکن» توی مهر ماه
ساخته شده و «خالتور» اسفند. دو ماه مال زمانی است که شما عده ای را
استخدام کنید و دو فیلم را پشت سر هم بسازید. مهر کجا اسفند کجا؟

انگار شما به عنوان تهیه کننده به فرمولی رسیده اید که می گویید
استاندارد فیلمی مثل «خالتور» همین است. فیلمنامه و کست قوی تر دغدغه تان
نیست.

نه این طور نیست. «کما» ربطی به این ندارد. ما تلاش مان را می کنیم.
سربسته می گویم مسائل امنیتی که مسئولان برای ما فراهم می کنند کیفیت فیلم
را بالا و پایین می برد.

ولی می توانید بازیگر محبوب تر مثل عطاران را بیاورید. انگار نمی خواهید خرج کنید.

بحث عطاران نیست. شما به این فکر کنید چرا بخش خصوصی در سینما فعال
نیست. 10 تا تهیه کننده بشمارید، یکی جز پویافیلم کار نمی کند. چرا؟ برای
این که صرف نمی کند وگرنه کسی از پول بدش نمی آید. آقای شایسته، آقای
سرتیپی، آقای اسماعیلی و دیگر دوستان باسابقه و محترم در پخش فعالیت می
کنند چون فیلمسازی صرف نمی کند. حالا ما هم این وسط کاری می کنیم؛ این که
گردونه ما را کی بیرون کند خدا می داند.

بحث کارگردانی شد. خودتان کدام فیلمی که ساخته اید را بیشتر دوست دارید؟

از نظر کارگردانی «آب نبات چوبی» را دوست دارم چون حاصل پختگی سال ها
فعالیتم در سینما بود. البته از نظر موضوعی «زندگی خصوصی» تکرارناپذیر است.
درباره اتفاقی است که سه دهه مسکوت مانده بود و اعتقاد شخصی و دینی من
است. «پا تو کفش من نکن» را تجربه می دانم. مطمئن باشید اگر قرار بود
پشیمان شوم از اول نمی ساختم. نمی گویم این فیلم نقطه عطف کارنامه من است
اما از ساخت آن پشیمان نیستم. فیلم استانداردی است.

«پا تو کفش من نکن» که به تازگی وارد شبکه خانگی شده در زمان اکران با
انتقادهایی مواجه بود. مثلا گفته می شد مسئله صیغه را زیر سوال برده اید.

اصلا این طور نیست. باید این چیزهایی که بی خودی تابو شده را بشکنیم. ما
یا حرام شرعی داریم، یا عقلی یا عرفی. این چیزهایی که در فیلم گفته می شود
با این سه مورد همخوان نیست. اتفاقا من بعضی تابوها را می شکنم که بگویم
ربطی به دین ندارد و بعضی آدم ها آنها را از خودشان در آورده اند. یکی
برهنه می شود و می گوید من تابوشکنی کرده ام. این لجن پراکنی است؛ تابوشکنی
یعنی حرف هایی که توی زندگی می زنیم را در سینما بتوانیم بیان کنیم. برای
چی باید بترسیم؟ مردم شاد می شوند چرا با شادی مردم مخالفیم؟

ولی یک جاهایی این طور استنباط می شود که با اعتقادات شوخی می کنید.

زبان طنز با جدی فرق می کند. خنده را خداوند فقط به انسان داده است و به
هیچ موجود دیگری نداده خنده و شادی هم لازمه ابتدایی سلامت است. متاسفانه
جامعه ما افسرده است و یکی از وظایف فیلمساز، خنداندن مردم است.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

رسول صدرعاملی: آیت الله هاشمی تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و حرفهای‌شان دارد زده می شود / اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات، آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند

رسول صدرعاملی، کارگردان سینما در برنامه «فرمول یک» در پاسخ به پرسش علی ضیا در باره قهر این کارگردان با ترانه علیدوستی گفت: «او بازیگر خوب و موفقی است که این شانس را داشت که خیلی خوب شروع کند.»

رسول صدرعاملی: آیت الله هاشمی تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و حرفهای‌شان دارد زده می شود / اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات، آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند

به گزارش خبرداغ ، سیدعلی ضیا در ابتدای برنامه «فرمول یک» به حضورش در 162 برای پاسخگویی
به تلفن‌های مردمی اشاره کرد و سپس از اینکه برنامه آنقدر دیده می‌شود که
بدون رفتن سراغ مسئولان، آنها خودشان در صدد پاسخگویی برمی آیند، ابراز
خرسندی کرد.

سپس به رسم چهارشنبه‌های «فرمول یک»، ضیا به‌گفتگو با چهره‌ای پرداخت که روز تولدش بود؛ رسول صدرعاملی که دیروز 63 ساله شد.

این کارگردان در ابتدا درباره فیلم جدید خود توضیح داد: ««سال دوم
دانشکده من» اسم فیلم جدیدم است. سال اول دانشگاه سال پرهیجان و کشف و شهود
است اما در سال دوم دیگر پای دانشجو روی زمین است.»

بازیگران «سال دوم دانشکده من» بر اساس توانایی‌شان انتخاب شده‌اند

او افزود: «در این کار 20 بازیگر داریم که سعی کرده‌ایم برای انتخاب
آنها بر اساس توانایی‌شان نه ژن و انواع و اقسام مناسبات و بر مبنای صداقت و
عدالت حرکت کنیم. هر کدام از این افراد به نمایندگی از قشری از جامعه در
فیلم حضور دارند.»

صدرعاملی درباره توجهش به مسائل دختران در فیلم‌هایش اظهار کرد: «من
می‌توانم فهرست بلندبالایی از پسرانی بدهم که از ابتدا تا انتهای این 37،
38 سالی که کار کردم، در کنار من بوده‌اند و حالا برای خودشان کسی شده‌اند.
از همایون اسعدیان گرفته تا دانش اقباشاوی، محمد رسول‌اف و… خانم رخشان
بنی‌‌اعتماد هم در «گل‌های داوودی» دستیارم بود.»

او ادامه داد: «فیلمسازی یعنی انتخاب درست و فراهم کردن شرایطی برای
افرادی که به درستی انتخاب کرده‌ای تا استعدادهایشان را به درستی شکوفا
کنند و تو به عنوان کارگردان نظارت نهایی داشته باشی و بگذاری خلاقیت‌های
افراد شکوفا شود.»

فکر کن بتوانم فیلم بسازم اما بگذارم کسی دیگر فیلم بسازد!

این کارگردان در پاسخ به این سوال ضیا که به دلیل مشارکت در فیلمیران
زندگی او تامین است و نیازی به فیلمسازی ندارد، تصریح کرد: «فکر کن که من
بتوانم فیلم بسازم اما بگذارم کسی دیگری فیلم بسازد! البته شوخی می‌کنم.
زحمت بیشتر فیلمیران با علی سرتیپی است و سعی کردیم کمبودی را که در سینمای
ایران در حوزه توزیع مناسب فیلم وجود دارد، پر کنیم. اینکه فیلمی درست
ساخته شود اما خوب پخش نشود، معضل است.»

صدرعاملی در این‌باره که از او و همکارانش در فیلمیران با نام مافیا یاد
می‌شود، گفت: «وقتی کار گروهی انجام می‌دهی و می‌توانی این را تداوم بدهی،
طبیعی است افرادی که ضعیف‌تر هستند القابی چون مافیا و… به ما می‌دهند.
سینما مشکلات جدی دارد. آرزوی ما در فیلمیران این است که 10، 15 تا شرکت
این چنینی داشتیم. هیچ فیلمی ضعیف نیست، به شرطی که مخاطب شناسی آن به‌طور
صحیح انجام شود.»

روزنامه‌نگاری بودم که مهم‌ترین خبر قرن را منعکس کردم

او در پاسخ به این سوال علی ضیا درباره حرف‌هایی که پشت سر او مبنی بر
اینکه در فیلمیران صاحب مافیا است یا به عنوان تنها مستندسازی که همراه
امام (ره) بوده از رانت برخوردار است، اظهار کرد: «باور کن من از آن
هواپیما که پیاده شدم، سرم را انداختم پایین و زندگی طبیعی‌ام را ادامه
دادم. از هیچ فرصتی در هیچ زمانی استفاده نکردم. فقط روزنامه‌نگاری بودم که
مهم‌ترین خبر قرن را که کل پوسترهایش در جهان بود، منعکس کردم.»

ماجرای مصاحبه با امام درباره احساسش از بازگشت به وطن چه بود؟

صدرعاملی در این باره که آیا او خبرنگاری بوده که از امام درباره احساسش
از بازگشت به وطن پرسیده است، تاکید کرد: «خیر من نبودم. امام با آن جواب
می‌خواست بگوید ساکت، من قرار نیست مصاحبه کنم. قرار بود وقتی وارد آسمان
تهران شدیم، دیگر کسی مصاحبه نکند. اما آن خبرنگار به نحوی خود را به امام
رساند و آن سوال را پرسید. تجربه‌ای که من طی سه ماه کار خبری در جوار حضرت
امام داشتم این بود که منظور ایشان این بود که ول‌مان کن.»

کارگردان «دختری با کفش‌های کتانی» تصریح کرد: «من همیشه سعی کرده‌ام
این‌طور مواقع، دردسر هم کشیده‌ام، اما به عنوان یک شاهد تاریخی آن چیزی را
که درست بوده است، بگویم. بعد در آن روزنامه دو سالی کار کردم. بعد به
جنوب فرانسه برگشتم که آنجا درس جامعه شناسی می‌خواندم. در ایام جنگ برگشتم
و مشغول مستندسازی شدم. بعد از جنگ شروع به فیلمسازی کردم در حالی که
هیچکس با فیلمسازی من موافق نبود. هیچکس از ساخته شدن فیلم «رهایی» خوشحال
نشد.»

تا این لحظه یک وام غیرمعمول هم نگرفته‌ام

او ادامه داد: «البته بی انصافی است که بگویم هیچکس از ساخته شدن
«گل‌های داوودی» خوشحال نشد. آن موقع یک مدیریت متمرکز متشکل از آقایان
انوار و بهشتی داشتیم و آنها سعی می‌کردند چیزی به اسم سینمای جدید ایران
را پایه‌ریزی کنند. حالا که فیلمسازان دارند فیلم می‌سازند من به آن روزهای
سخت آغازین فکر می‌کنم. من تا این لحظه یک وام غیرمعمول نگرفته‌ام. همه
این سال‌ها هر کاری در سینما کرده‌ام به دوش خودم بوده است. پزش را هم
نمی‌دهم. دوست داشتم و به قول عباس کیارستمی ماها در بهشت به دنیا
آمده‌ایم، چون فکر می‌کنیم کاری را که دوست داریم انجام می‌دهیم. هیچ منتی
هم بر هیچکس نیست.»

بودنم در یک خانواده روحانی و خواندن علوم سیاسی تعارضی نداشت

کارگردان «من ترانه 15 سال دارم» افزود: «خانواده‌ای که من داشتم
این‌گونه بود که این که تو در یک خانواده روحانی باشی ولی دانشگاه تهران
علوم سیاسی بخوانی، تعارضی نداشت. اینکه تو روحانی باشی ولی با مردم ارتباط
انسانی داشته باشی، فارغ از عقاید و سلایق خودشان و کاراکتر خودت را به
گونه‌ای جذاب، دوست داشتنی و کاریزماتیک به وجود بیاوری که آدم‌ها و افکار و
عقاید مختلف به طرف تو جذب شوند.»

صدرعاملی ادامه داد: «در دهه آخر زندگی آقای هاشمی رفسنجانی، در این
سال‌های آخر مگر چه اتفاقی افتاد؟ فقط او تلاش کرد مردم احساس کنند رنج‌ها و
حرفهای‌شان دارد زده می شود. اگر بغض فروخفته‌ای داشت به خاطر مشکلات،
آرمانها و اهدافی بود که خیلی مقدس بودند و هستند اما بخش زیادی از آنها به
سرانجام نرسید. این یک بغض می‌آورد، بغضی که حالا همه آن کسانی که حالا هم
آن آرمانها یادشان است و دوستشان دارند، برای آن می‌جنگند و با امیدواری
تلاش می‌کنند به آنها برسند. آن جامعه دوست داشتنی پررونق اول مرفه و بعد
با ایمان.»

او در بخش دیگری از سخنانش سینما را دارای این ویژگی دانست که اعمال ما
به جای این‌که آن دنیا روی پرده برود، همین دنیا روی پرده می‌رود و گفت:
«همیشه به عوامل فیلم‌هایم می‌گویم ما هرکاری کنیم روی فیلم اثر می‌گذارد و
هیچ عملی از ما پوشیده نیست. شما روی پرده سینما می‌توانید نیت مرا
بخوانید.»

برای ترانه علیدوستی نوشتم: انسان باش!

این کارگردان در پاسخ به سوال علی ضیا مبنی بر اینکه آیا با ترانه
علیدوستی ارتباط دارید یا با او قهر هستید، توضیح داد: «علیدوستی دارد
زندگی‌اش می‌کند. او بازیگر خوب و موفقی است که این شانس را داشت که خیلی
خوب شروع کند. در آن زمان گزینه‌های دیگری داشتیم که همانقدر هوش داشتند
اما او توانست به نوعی توانایی و هوشش را به بهترین شکل به نمایش بگذارد.
با او قهر نیستم اما یک بار دعوایش کردم که چرا تلفن مرا جواب ندادی؟ و
برایش نوشتم انسان باش!»

صدرعاملی در روز تولدش آرزو کرد: «بزرگترین آرزوی من این است که کشورمان
از همه التهابات سیاسی و اجتماعی رد شود و به سوی یک چشم انداز واضح و
روشن حرکت کند.»

«فرمول یک» با اجرای سیدعلی ضیاء و تهیه کنندگی افشین حسین خانی شنبه تا
چهارشنبه بین ساعت 17:30 تا 19 از شبکه یک سیما روی آنتن می رود.

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی

اظهارات صریح این ۷ نفر؛ هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست/ حواستان به دلال‌ها باشد

محمد اطبایی گفت: حوزه پخش بین الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است؛ تولید در سینمای ما افزایش پیدا کرده و همه فیلمسازان مشتاق هستند که آثارشان در عرصه‌های بین المللی به نمایش در بیاید و به فروش برسد ولی واقعیت این است که در هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست که تمام تولیدات به خارج از کشور ارسال شوند.

اظهارات صریح این ۷ نفر؛ هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست/ حواستان به دلال‌ها باشد

دیدار با فعالان عرضه و پخش بین‌المللی
سینمای ایران، یکی از برنامه‌های عصر 22 آذرماه در بازار فیلم مستند
یازدهمین دوره جشنواره بین‌المللی سینماحقیقت بود که با حضور تعدادی از
فعالان این حوزه و فیلمسازان برگزار شد.

به
گزارش خبرداغ، در این نشست که در پردیس سینمایی «چارسو »برگزار شد،
جمعی از فعالان عرضه و پخش بین‌المللی سینمای ایران از جمله محمد اطبایی،
مریم نقیبی، ستار چمنی‌گل، الهه نوبخت، علیرضا شاهرخی، محمد فهیمی و علی
قاسمی حضور داشتند.

امیدواری برای ایجاد یک صنف 

در
ابتدای نشست محمد اطبایی پخش‌کننده بین‌المللی سینمای ایران درباره وضعیت
فعالان حوزه پخش گفت: حدود 5 ماه است که تشکلی را تحت عنوان “فعالان حوزه
عرضه و پخش بین المللی سینمای ایران” ایجاد کردیم که تحت مدیریت و حمایت
خانه سینما چندین جلسه هم برگزار شده است و در نهایت امیدواریم به زودی به
ایجاد یک صنف برسیم.

او
ادامه داد: بحث اصلی ما این است که بگوییم چنین تشکلی شکل گرفته تا بیشتر
دیده شود چون این بخش جز بخش‌های مظلوم سینما است. این تشکل از حدود 10
نفر، شرکت حقیقی و حقوقی در بخش خصوصی و مدیران امور بین المللی چند نهاد
دولتی همچون بنیاد سینمایی فارابی، سازمان سینمایی سوره، کانون پرورش فکری
کودکان و نوجوانان، صدا و سیما و مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و انجمن
سینمای جوانان تشکیل شده است.

حوزه پخش بین‌الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است 

این
پخش‌کننده بین‌المللی سینمای ایران با اشاره به اتفاقات ناخوشایندی که به
تازگی در این حوزه افتاده است، اظهار کرد: بحث اصلی این است که حوزه پخش
بین الملل دچار به هم ریختگی عجیبی شده است. تولید در سینمای ما در
گونه‌های مختلف افزایش پیدا کرده و فیلمسازان هم مشتاق هستند که آثارشان در
عرصه‌های بین المللی به نمایش در بیاید و به فروش برسد. ولی واقعیت این
است که در هیچ نقطه‌ای از جهان اینگونه نیست که تمام تولیدات سینمایی یک
کشور به خارج از کشور ارسال شود؛ ما حتی زمانی که از تعبیر “سینمای ملی” یک
کشور استفاده می‌کنیم با حداکثر 20 درصد از تولیدات آن را تعریف می‌کنیم و
حتی بالیوود و هالیوود هم همینطور است اما همچنان این شوق و علاقه در
ایرانیان وجود دارد که همه آثار سینمایی که می‌سازند به جشنواره‌های جهانی
ارسال شود. در کل، کشورهای دارای صنعت سینما هم به اندازه کافی عامل پخش
بین المللی ندارند و کلا این وجه عنصری کم یاب است.

حضور در عرصه‌ی جهانی،راهکار و شیوه‌ حرفه‌ای می‌طلبد

وی
خطاب به فیلم‌سازان حاضر در نشست گفت:در چند ماه اخیر بلبشویی ایجاد شده
است بنابراین می‌خواهیم اطلاع رسانی کنیم که شما فیلمسازان اگر می‌خواهید،
فیلم‌تان در جشنواره‌های جهانی حضور داشته باشد حق شماست ولی این حضور،
راهکار و شیوه حرفه‌ای می‌طلبد. در وهله اول یک فیلم باید پخش کننده بین
المللی داشته باشد بنابراین نمی‌تواند توسط کسانی که فاقد تخصص هستند به
جشنواره‌های جهانی ارسال شود. برای هر فیلمی باید طراحی داشت چون با توجه
به کیفیت و بازار و نوع فیلم استراتژی تعریف می‌شود و اینگونه نیست که با
تبدیل کردن آن به یک لینک بتوانید تمام کارها را انجام دهید.

علام خطر نسبت به برخی جشنواره‌های مجازی 

اطبایی
همچنین گفت: ایجاد فضاهایی مثل جشنواره‌های مجازی که برای هر فیلم حق ثبت
نام دریافت می‌کند در ایران زیاد شده است. ما با انجام یک محاسبه ساده
متوجه شدیم که برای جشنواره‌ای که وجود حقیقی ندارد و همه چیز آن مجازی است
بین 5 تا 10 هزار دلار درآمد کسب می‌کنند و با اسامی دروغین و اسم‌های
عجیب و غریب حتی جوایز هم برای آن تدارک می‌بینند. آنها حد و مرز را کنار
گذاشتند بنابراین در این وضعیت ما هم نسبت به آنها اعلام خطر می‌کنیم. به
نظر می‌آید که هیچ مسئولی هم نیست که به آن رسیدگی کند و ما اطلاع رسانی
کردیم ولی برخوردی با آن‌ها نمی‌شود و با کمال اعتماد به نفس کارشان را
ادامه می‌دهند.

تفاوت یک پخش‌کننده با دلال

او
با تاکید بر اینکه “با انتخاب یک پخش کننده بین‌المللی، فیلم سرنوشت بهتری
در مجامع جهانی پیدا می‌کند”، خاطرنشان کرد: برای یک فیلم باید استراتژی
طراحی شود. جشنواره‌ها پنجره‌ای هستند برای اینکه بتوانیم فیلم را بفروشیم.
در این مسیر الزاماتی وجود دارد و نکته این است که ظرفیت کاری ما نیز
محدود است در عین حال که تولیدات زیاد هستند. هر جشنواره‌ای الزاماتی دارد
مثلا جشنواره‌ای برای فیلم کوتاه است یا جشنواره‌ای دیگر فقط فیلم‌هایی را
می‌پذیرد که اکران اولشان باشد و نباید در جشنواره دیگری به نمایش درآمده
باشد، کسی که کار عرضه بین‌المللی یک فیلم را انجام می‌دهد باید به این
نکات ساده توجه کند و تفاوت یک پخش کننده با دلال همین است.

نکته
دیگر این است که درست نیست، فیلم ساز به صورت مستقیم با دبیر جشنواره‌ها
صحبت کند و ببیند فیلمش را به آنها بدهد یا نه! متاسفانه عمر این فیلم‌های
این چنینی هم برای حضور در جشنواره کوتاه‌ها است.

     پخش‌کننده حرفه‌ای در وهله اول هیچ قیمتی نمی‌دهد

اطبایی
که در بخشی از این نشست از سوی یکی از فیلم‌سازان حاضر مورد پرسش قرار
گرفت که هزینه‌ی پخش‌بین‌المللی یک فیلم کوتاه و مستند چقدر است،پاسخ داد:
نقطه تفاوت یک پخش‌کننده حرفه‌ای با دلالان این حوزه این است که پخش کننده
در وهله اول هیچ قیمتی نمی‌دهد و اول فیلم را می‌بیند و اگر پسندید قرارداد
می‌ببند که در قرارداد هم زمان مشخص خواهد شد و هم بحث هزینه‌ها مطرح
می‌شود. درصدی هم که برای پخش کننده اختصاص داده می‌شود، به خیلی از موارد
بستگی دارد. 

او
درباره شبکه‌های تلویزیونی و وضعیت خرید فیلمها گفت: شبکه‌های تلویزیونی
هم هر کدام سیاست خاص خودشان و قوانین خاص خودشان را دارند و خرید فیلمها
یکی از راه‌های تامین برنامه است. بعضی شبکه‌ها اصلا خرید ندارند بلکه
تولید مشترک دارند و یا خودشان گروهی را می‌فرستند و فیلم می‌سازند و گاهی
هم فیلمی را پیش خرید می‌کنند. یک جایی مثل کشورهای اروپایی مثلا الزام
دارند فقط فیلمهای اروپایی بخرند و به همین ترتیب هم رقابت بسیار زیاد است.

وی
خاطرنشان کرد: ما بحث روابط بینالمللی و تحریم را هم داریم که در این حوزه
تاثیر بسیار زیادی گذاشته است. فقط بحث دریافت پول و ارسال آن را دچار
مشکل نکرده است بلکه بعضی شرکتها می‌گویند ما می‌ترسیم از یک شرکت ایرانی
فیلم بخریم زیرا ممکن است جریمه‌ای از آمریکا برای ما صادر شود. اینکه 50
سال است در شبکه  RAI هیچ فیلم ایرانی نمایش داده نشده است به این دلیل است
که اصلا خرید فیلمی ندارد.

این
پخش‌کننده اضافه کرد: ما تولیدات‌مان تنوع کمی دارد و در بازار دنیا باید
فیلم ویژگی داشته باشد چه در زبان و موضوع و چه در ساخت و فنی و گرنه شانسی
برای حضور ندارد. “مستند خلاقه” باید تولید شود پس ما باید به کیفیت
تولیدات خودمان هم توجه کنیم و همه مسائل را تقصیر پخش‌کننده نیندازیم.

او
خطاب به فیلم‌سازان حاضر گفت: زبان و فکرتان باید محلی باشد ولی به مخاطب
بین المللی فکر کنید. خیلی از موضوعات بسیار خوب است ولی به درستی به آن
پرداخته نمی‌شود. ما 100 فیلم در سال تولید می‌کنیم که 70 تای آنها
موضوعاتی شبیه هم دارند بنابراین اگر به بازار جهانی فکر می‌کنید، اول به
کیفیت ساخت فیلم توجه کنید.

اطبایی
در پایان صحبتهایش بیان کرد: یکی از مشکلات ما بحث اینترنت و سرعت آن است و
بحث دیگر فیلتر بودن بعضی سایت‌های جشنواره‌های دنیا که واقعا نمی‌دانیم
به چه علت این اتفاق افتاده است. 

                                                    عدم آگاهی فیلم‌سازان درباره پخش

مریم
نقیبی مسئول بخش بین الملل سوره سینما هم در این نشست که در حاشیه‌ی
جشنواره‌ی فیلم حقیقت برگزار شد، در ابتدای صحبت‌هایش گفت: اتفاقات اخیر و
مسایلی که برای پخش بین‌المللی فیلم های کوتاه و مستند پیش آمد و برخی از
دوستان به خاطر ناآشنایی با این بخش، دچار مشکلاتی شده بودند ما را بر آن
داشت تا در اولین گردهمایی برای پخش کنندگان  بین‌المللی حضور پیدا کنیم.
متاسفانه آگاهی فیلمسازان راجع به پخش بسیار کم است و اکثرا فکر
می‌کنند،ارسال فیلم به جشنواره‌ها کافی است.

او
با بیان اینکه “اشکال بزرگ در پخش در قسمت فروش و بازار فیلم است” اظهار
کرد: این کم کاری به خاطر بچه ها نیست بلکه پشتیبانی بسیار کم است. ما
پخش‌های متنوع داریم ولی اتفاق کمتری که تا کنون رخ داده است این است که ما
در یک حجمی کمی می‌توانیم کار کنیم، باید مخاطب را به خرید فیلم ایرانی
عادت بدهیم. ما قدرتمان در فیلم کوتاه و مستند بسیار بهتر از فیلم بلند
است. مطلب اصلی این است که تلاش دو جانبه است و برای به روز شدن باید تلاش
کرد. نباید ببینیم که جشنواره‌ها چه می‌خواهند بلکه فیلمساز باید حرف خودش
را بزند و فیلم درست مثل یک نقاشی است. 

وی
اضافه کرد: خیلی از مستندهای ما را نمی‌توان بیشتر از 30 دقیقه دنبال کرد
چون پرداخت‌هایشان خوب نیست. بازار یعنی جذب مخاطب و کسی که بخواهد برای آن
پول بدهد. این روند باید گسترش پیدا کند و با المان‌های دنیا تطبیق داده
شود.

                                                        حواستان به دلال‌ها باشد

او
با اشاره به تلاشی که برای تشکل صنفی پخش‌کنندگان بین‌المللی سینمای ایران
انجام می‌دهند، ادامه داد: ما دیدیم، اتفاقاتی در زمینه پخش بین‌المللی در
حال افتادن است که تخلف است. این که کسی تجارت درستی را انجام بدهد مشکلی
نیست ولی حواستان به دلالان باشد.

نقیبی
در ادامه صحبت‌هایش افزود: شما قبل از تولید فیلم باید به پخش کننده فکر
کنید زیرا بعد از اینکه فیلم تولید و بسته شد دیگر کاری نمی‌توان انجام
داد. وقتی شما می‌خواهید نتیجه حرفهای بگیرید، باید کار حرفه‌ای انجام دهید
تا سیستم فنی و تکنیکی درستی را انتخاب کنید.

این
پخش‌کننده با اشاره به اینکه “ما بر اساس درخواست کشورها فیلمی که داشته
باشیم را ارسال می‌کنیم” بیان کرد: ما از کارگردان فرمت و مسائل فنی را
می‌پرسیم ولی او می‌گوید مثلا این ویژگی فنی را ندارد و آن شرکت خریدار هم
می‌گوید چند سال است که ما دیگر در فلان فرمت کار نمی‌کنیم و قدیمی شده
است! 

فیلمساز
این نکات را نمی‌داند بنابراین خودتان در تولید باید سطح کیفیت را رعایت
کنید. اینها در تولید باید اتفاق بیافتد نه در پخش. در هر جشنواره
استانداردهای زمانی متفاوت است، خیلی از فیلم‌ها گزافه گویی دارد و
می‌تواند کوتاه تر بشود. مساله این است که شما در چقدر زمان می‌توانید
هدف‌تان را بیان کنید.

او
ادامه داد: تصویر در فیلم مستند بسیار مهم است ولی ما دائم می‌خواهیم از
دیالوگ برای انتقال مفهوم استفاده کنیم و نه تصویر. این که ما مجبور باشیم
به زیر نویس آوردن‌های زیاد روی بیاوریم، اصلا مطلوب نیست. ما در تولید
مستند خوب، کم کار کرده‌ایم. 

الهه
نوبخت که مدیریت مجموعه پخش فیلم “الی ایماژ” را بر عهده دارد، با اشاره
به اینکه هم پخش کنندگان و هم فیلمسازان دغدغه سینما دارند و هر دو برایشان
این حوزه جذاب است، بیان کرد: مشکل امروزه ما آگاهی پایین فیلمسازان از
وضعیت پخش فیلم است. فیلمساز باید در ابتدا بداند که پخش بین الملل چیست و
آیا فقط کسی که زبان بلد باشد می‌تواند کار کند؟ آیا فقط به یمن حضور
تکنولوژی و تبلیغات من یک پخش کننده‌ام؟ و توانایی شناسایی فستیوال‌ها و
ژانر فیلم‌ها را دارم؟ پخش کننده خلاصه نمی‌شود به کسی که فقط زبان بلد
باشد و فیلم را بشناسد بلکه مجموعه ای از این دو، همراه با تجربه است.

وی
در ادامه بیان کرد: با توجه به قانون خانه سینما زیر 30 نفر نمی‌توان صنف
تشکیل داد و من هم بعید می‌دانم تا دو سال دیگر هم تعداد پخش کننده حرفه‌ای
به 30 نفر برسد بنابر این چون تعداد ما کم است، به راحتی می‌توان اطلاعات و
سابقه ما را از رسانه ها به دست آورد. شرکت در جشنواره‌های بزرگ دنیا مثل
کن برای ما اصلا فرش قرمز نیست، آنجا کار است و تجارت است.

نوبخت
خاطرنشان کرد: ارتباطات هر یک از ما پخش کننده‌ها با فستیوال‌های دنیا
متفاوت است و همچنین سلایق مختلفی در انتخاب فیلم داریم، بنابر این هر کدام
فیلمی را انتخاب می‌کنیم که متناسب با ارتباطاتمان است.

 بودن در هر فستیوالی رزومه نیست

این
پخش کننده خصوصی اضافه کرد: فستیوال‌هایی که هر روز تعدادشان زیاد می‌شود،
همه شان اعتبار ندارند و گاهی فیلم‌سازان فقط برای این شرکت می‌کنند که
بتواند برای فیلم بعدی‌شان سرمایه‌گذار جذب کنند و بگویند من در این تعداد
جشنواره حضور داشتم. بودن در هر فستیوال در بخش بین الملل و کار با آنها،
رزومه نیست. بعضی فستیوال ها فقط دنبال تجارت هستند بنابراین باید حواسمان
باشد. 

علی
قاسمی  دیگر پخش‌کننده بین‌المللی هم اظهار کرد: هدف از پخش یک فیلم در
جشنواره‌ها فروش آن است. اگر فیلمی در جشنواره هم شرکت می‌کند برای رسیدن
به فروش و پیدا کردن بازار و دیده شدن است که باید این کار به صورت تخصصی
صورت بگیرد.

وی
با اشاره به اینکه “داشتن یک پخش کننده می‌تواند اتفاقات بهتری را یک فیلم
رقم بزند”، گفت: بعضی می‌گویند من فیلمم را بدون پخش کننده به جشنواره‌ها
فرستادم و مشکلی نبود در پاسخ باید گفت که اگر فیلم با پخش کننده می‌رفت
حتما اتفاقات بهتری برایش می‌افتاد. پخش بین‌المللی یک فیلم یک فعالیت
تجربی است و یک پخش‌کننده با افرادی که در جشنواره حضور دارند رابطه دارد
بنابراین بهتر است به پخش کننده‌های حرفه‌ای اعتماد کنیم.

این
پخش کننده افزود: شرکت در جشنوارها لزوما دلیلی بر فروش فیلم نیست. مثل
فیلم «پرویز» که پخش کننده‌اش در فرانسه است و در حدود 40 جشنواره شرکت کرد
و جایزه گرفت ولی هیچ جا فروش نکرد. بعضی فیلم‌ها هم ممکن است اصلا به
جشنواره نروند ولی به راحتی فروش می‌روند. نکته اینجاست که الان فقط سینمای
ایران نیست که فروش ندارد و خیلی از جاها هستند که سینما دارند ولی فروش
فیلم ندارند. مساله فروش فیلم برای خیلی از کشورهای دنیا سخت است. الان همه
دنبال فیلمهای آمریکایی هستند بنابراین کم کاری نشده است و برای فروش فقط
شانس ما در تلویزیون‌ها است که آن هم کار سختی است.

در
ادامه علیرضا شاهرخی فعال پخش از صداو سیما با تاکید بر اهمیت در اولین
حضور، بیان کرد: باید به اولین حضور در جشنواره‌ها دقت شود و نباید فیلم را
برای هر جشنواره‌ای ارسال کرد و باید به ژانر فیلم توجه کرد. باید دید آیا
فیلم قابل ارائه هست و آیا تماشاگری برای این فیلم وجود دارد. باید روی
ساخته‌های خودمان دقت کنیم و بعد برسیم به اینکه پخش کننده پیدا کنیم.

محمد
فهیمی مدیر پخش بین‌الملل انجمن سینمای جوان درباره نحوه داوری‌ها گفت:
این فرصت را داشتم که در کنار داوران باشم و دیدم که آنها یک فیلم را تا
آخر نمی‌بینند و بنابراین باید اعتماد کنید به سلیقه و تخصص پخش‌کننده‌ها
که خود را ارتقا بدهیم و سلایق جشنواره‌ها را پیدا کنیم. همچنین فیلمساز
باید انتقاد پذیر باشد و صحبت‌ها را بپذیرد و همچنین از گزافه‌گویی در فیلم
ها بپرهیزد زیرا که بارها پیش آمده داوری به خاطر شروع یا پایان یک فیلم و
طولانی بودن، آن را نپذیرفته است.

ستار
چمنی گل هم به اهمیت پخش کننده اشاره کرد و گفت: باید به زیر نویس فیلم‌ها
توجه کرد. شبکه‌هایی که فیلمهایی را خریداری می‌کنند بر اساس جدول زمانی
که در اختیار دارند، این کار را می‌کنند. گاهی بعضی فیلمسازان اصرار بر
ارسال فیلم دارند. در حالی که پخش کننده رضایت چنین کاری را ندارد.
فیلمسازی می‌آید و می‌گوید همه هزینه‌اش را خودش می‌دهد و بعد از ارسال به
جشنوارها اتفاقی برای آن نمی‌افتد و در نهایت از پخش‌کننده گله‌مند می‌شود.
این درحالی است که  خیلی از فیلمسازان بزرگ دنیا هستند که برای حضور در
جشنواره‌ها خودشان اقدام نمی‌کنند و پخش کننده پشت آنها است. مگر پُر کردن
یک فرم چقدر کار می‌برد ولی نکته اینجاست که با این شیوه نشان می‌دهید، این
فیلم خوبی بوده که یک کمپانی پشت آن است.

منبع: ایسنا

Let’s block ads! (Why?)

Source: فرهنگی